"...Από αυτή τη γη, από αυτή τη μοίρα ερχόμαστε..." γράφει ο Ηλίας Βενέζης που χαρακτηρίζει πικρά τα βιβλία της γενηάς του, τα δικά του και άλλων Ελλήνων λογοτεχνών... «... Όμως, αν δεν είναι βιβλία χαράς, δεν είναι και βιβλία της απαισιοδοξίας».
Τα ρούχα του πια θεωρούνται μουσειακά κομμάτια, και υπάρχουν σε μουσεία και σε ιδιωτικές συλλογές. Ο Γιάννης Ντεσσές είναι ο μεγαλύτερος Έλληνας σχεδιαστής γυναικείων ενδυμάτων όλων των εποχών. Τα Haute couture φουστάνια των συλλογών του είναι έργα τέχνης.
Το κείμενο που ακολουθεί, αγαπητέ κύριε αναγνώστη, δεν το διαβάζεις μια φορά, αν βέβαια, όπως του ταιριάζει, ξεκινήσεις γουλιά-γουλιά να το καταπίνεις.
Ο Τόμας Λώρενς δεν έγινε γνωστός γι' αυτό που ήταν, αλλά διότι μια ταινία του σινεμά, υψηλής κινηματογραφικής τέχνης, τον παρουσίασε όπως βόλευε επικοινωνιακά, εμπορικά. Στη μνημειώδη επιτυχία του «Λώρενς της Αραβίας» συνετέλεσε ένας άγνωστος στον κόσμο σαιξπηρικός ηθοποιός, ο Πήτερ Ο' Τουλ. Τελικά, ο «Λώρενς της Αραβίας» ήταν ο... Ιρλανδός Ο' Τουλ κι όχι ο Ουαλός Τόμας Λώρενς.
Είναι ο μεγαλύτερος τραγουδιστής που γεννήθηκε ποτέ. Ο Ναπολιτάνος Ενρίκο Καρούζο. Όχι, δεν θα ήταν Μεσόγειος. Τον ακούς και φεύγεις. Πού πας; Εκεί που σε στέλνει η ευλογημένη από όλους τους ανέμους φωνή του Καρούζο. Στον εαυτό σου.
Έχεις πρόβλημα όταν ακούς Καρούζο και επιτόπου δεν κόβεις εισιτήριο για το υπερπέραν. Έχεις ελλείψεις, εάν και με τη βοήθεια του δεν επικοινωνείς με το πέραν, με το πέραν του πέρατος.
Λέγεται ότι η γυναίκα του ήταν κωφάλαλη. Λέγεται, δεν έχει διαπιστωθεί. Καψούρης με την κυρία, το 'βαλε σκοπό στη ζωή του πως να καταφέρει να μεταφέρει τον ήχο από απόσταση. Έτσι βρήκε το τηλέφωνο ο Αλέξανδρος Γκράχαμ Μπελ. Αν πράγματι το βρήκε αυτός κι όχι εκείνος που είχε αμφισβητήσει την εφεύρεση των αγγλοαμερικανού Μπελ.
Εξαρτάται αν, και πόση σημασία, δίνει κανείς στο ντύσιμο. Για κάποιους, όχι αδικαιολόγητα, τα πάντα όλα ξεκινάνε από το τι φοράνε. Για παράδειγμα ο πρωθυπουργός μας Αλέξης Τσίπρας. Σε τι διαφέρει π.χ. από τον προηγούμενο; Μιλάμε επί της ουσίας, όχι στο παπατζηλίκι με το στόμα. Ένα, και μόνον ένα πράμα ξεχωρίζει τον Τσίπρα από τον Αντώνη Σαμαρά. Ο μεν νυν δεν φοράει γραβάτα, ο δε πρώην δεν διανοούνταν να καβαλήσει αεροπλάνο, να πάει στην Ευρώπη, να συναντηθεί με τους Ευρωπαίους, με ξεκούμπωτο το πρώτο κουμπί στο πουκάμισο.
Στο σινεμά η συνταγή είναι γνωστή. Ξεκινάς από το στόρυ. Μια δυνατή ιστορία, μια ''γεμάτη'' ιστορία που να κερδίζει τον θεατή. Μετά είναι το σενάριο, που θα εκμεταλλευτεί το αβανταδόρικο στόρυ. Η ίδια η ιστορία, δηλαδή, μπορεί να βγει μάπα, όπως και να σε αιχμαλωτίσει. Αρκεί να πέσει σε μάστορα σεναριογράφο, με διαλόγους, με ατάκες που μένουν στη μνήμη.
Το σχέδιο του Φίλιππου της Μακεδονίας, που η Ιστορία με δυσκολία τον τοποθετεί στη σκιά του γιου του Αλέξανδρου, ήταν να κατακτήσει όλον τον τότε γνωστό κόσμο. Είχε τέτοιες δυνατότητες. Επειδή διέθετε περισσότερα προσόντα από τον Μέγα Αλέξανδρο. Μιλάω για τα προσόντα του Διαβόλου, πέραν του ταλέντου του να διοικεί, να κυβερνά και κυρίως να δίνει ρεσιτάλ στα πεδία της μάχης αυτός ο πολεμισταράς Φίλιππος.