Το μεγαλείο της αρχαίας Ελλάδος! Άσε τι λένε τα λόγια και τα βιβλία. Αρκεί να δεις το έργο μέσα στον Τάφο της Αμφίπολης που βρέθηκε για να καταλάβεις πόσο υψηλά είχαν φθάσει οι Έλληνες πριν από 2.500 χρόνια. Σε κάθε τομέα. Καλλιτεχνικά, αρχιτεκτονικά, κατασκευαστικά.
Λένε ότι είναι περίεργος, παράξενος, απότομος, κακότροπος, αντικοινωνικός και «τρελός». Δεν πειράζει. Ο Δήμος Μούτσης είναι καλλιτέχνης. Άλλωστε μην ξεχνάτε, πως όταν κάποιοι κατηγορούν κάποιον ως παράξενο και τρελό, κάποιοι άλλοι λένε ότι το ίδιο αυτό πρόσωπο είναι μεγαλοφυές.
Αποκαλύπτω τη μη δηλωμένη, τη μη ομολογημένη κατάρα του ανθρώπινου γένους, χάρισμα στην αιωνιότητα τούτη η παγκόσμια αποκλειστικότητα του αποδυτηριάκια: Πέρασε στην Ιστορία ως ΜΕΓΑΣ Ναπολέων.
Ξεχάστε την κινηματογραφική Σαρλίζ Θερόν, την γυναίκα την ικανή να κυλιστεί στη λάσπη, αλλά και να παλαίψει στο κρεβάτι σκέτος μποξέρ, δηλαδή όπως την θέλει η οθόνη σε ρόλους δυναμικούς. Στην αληθινή της ζωή, δεν είναι αυτή που ξέρουμε, που θαρρούμε. Όχι, δεν είναι το ανυπότακτο θηλυκό, το γεμάτο αυτοπεποίθηση, με τη σιγουριά ότι θα κατακτήσει κάθε άνδρα, κάθε ηλικίας, με κάθε πορτοφόλι, ακόμα κι αν πρόκειται για τον αρχηγό κράτους ή της εκκλησίας.
Υπάρχουν κάποια κείμενα που όσο τα διαβάζεις, όσο τα ξαναδιαβάζεις, τόσο περισσότερο κλείνεσαι στον εαυτό σου, από την ανάγκη που προκαλεί ένας προβληματισμός σου με αγκάθια γεμάτος. Είναι εκείνα τα κείμενα η απόλυτη απόδειξη γιατί η φυλλάδα χάραξε οριστικά τη σκέψη σε κάποιους αναγνώστες της.
Ομολογώ ότι την είχα ακούσει φευγαλέα σε κάποια τραγούδια από το ξεκίνημα της καριέρας της, και μάλιστα την είχα τοποθετήσει στο αρχείο του μυαλού μου ως: Ισαβέλλα Βάργκας – Μεξικανή τραγουδίστρια. Μια νέα όμορφη κοπέλα με μια περίεργη βαθιά φωνή…
Δεν είναι σχήμα λόγου. Ούτε υπερβολή του ποιητή, του συγγραφέα μυθιστορήματος θρησκευτικής φαντασίας. Όσο άδικος και αδίστακτος να 'ναι ο Θεός, όπως ισχυρίζονται κάποιοι αρνητές του, είναι αδύνατον να έστησε Κόλαση χειρώτερη απ’ εκείνη που κατέστρεψε την Χιροσίμα με την ανθρώπινη ατομική μπόμπα, σα σήμερα 6 Αυγούστου, το 1945. Δίνω τη συνέχεια και το τέλος του κειμένου του Νίκου Καραγιαννίδη που είχε δημοσιευθεί στην εφημερίδα «ΦΙΛΑΘΛΟΣ» το 2011.
Ούτε ο Θεός θα το έκανε αυτό, είμαι σίγουρος. Πολλά δεινά, σεισμούς και καταποντισμούς, επιδημίες και λιμούς, έχει αποδώσει στην οργή του μεγαλοδύναμου η μωρός, στα όρια γελοιότητας και συνάμα τραγικότητας, θρησκευτική πίστη του δίποδου. Τέτοιο κακό, όμως, ούτε θα το είχε σκεφθεί ο μεγαλοδύναμος. Και πολύ περισσότερο δεν θα το επιχειρούσε ποτέ ο Θεός Τιμωρός, ο Θεός Εκδικητής.
Τα παιδικά του χρόνια ήταν φτωχικά και σκληρά. Στα 15 του άρχισε το μεγάλο του ταξίδι διασχίζοντας τη Νορβηγία, ενώ συνάμα ασκούσε διάφορα επαγγέλματα. Ήθελε να βρεθεί μόνος και να ακούει τις σκέψεις του. Επίσης περιπλανήθηκε δύο φορές στις Η.Π.Α., με το βιβλίο να τον συντροφεύει σε κάθε του βήμα.
Τον πρωτογνωρίσαμε ηθοποιό τον πρώην τραγουδιστή, σε ροκ συγκρότημα. Ε, όσο να 'ναι παίζει μία αμφισβήτηση, ότι ο τύπος παριστάνει και τον ηθοποιό του σινεμά. Παρ' ό,τι υπάρχουν τραγουδιστές που έκαναν καριέρα αξιώσεων, πέρα από τη μουσική.