ΤΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥΣ ΓΕΛΟΙΟΠΟΙΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Την Μέρκελ καίνε αντί του Ιούδα. Μονάχα Έλληνες είναι ικανοί για τέτοια αντιχριστιανική πράξη. Κι αυτό δεν είναι το χειρώτερο. Δεν υπάρχει κάποιος, δικαστής είναι αυτός, το καλύτερο ο αρχιεπίσκοπος, ο πιο κατάλληλος να καταδικάσει αυτή την προσβολή του θρησκευτικού συναισθήματος.

Η ΦΑΡΣΟΚΩΜΩΔΙΑ ΜΕ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΦΩΣ

Ο κοσμάκης ψοφάει για θαύματα. Χριστιανικά θαύματα. Η κάθε θρησκεία στήριξε την πίστη στο παραμύθι του θαύματος, του εξωπραγματικού. Για αιώνες υπάρχει και καλλιεργείται το μπαλαμούτι ότι στη τελετή της αφής το Άγιον Φως κατεβαίνει από τον ουρανό και ανάβει τη λαμπάδα του πατριάρχη. Η απάτη. Στην πραγματικότητα όσοι παίζουν σ' αυτό το show κοροϊδεύουν τον Χριστό, τον χριστιανισμό, το Πάσχα.
 

Κορκολης & Καβαφης

Tην Δευτέρα 23 Απριλίου στο πλαίσιο της μουσικής ενότητας Cosmos του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, o Στέφανος Κορκολής παρουσιάζει το νέο μουσικό του έργο με μελοποιημένα ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη.

Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΚΑΙ Ο ΤΣΑΜΠΟΥΚΑΛΗΣ ΙΗΣΟΥΣ

Αναρχικός αλλά και αδελφάρα ο ραβίνος που μύησε τον Ιησού τον Ναζωραίο. Μιλάει ο αποδυτηριάκιας. Μεγάλος, τεράστιος ο Χριστός, όμως όσο κι αν ήταν ταλαντούχος και χαρισματικός το ήθελε το συμπλήρωμα από τον μύστη. Και βρήκε τον κατάλληλο σε τούτον τον αιρετικό ρεμπάι που κουβαλούσε γνώσεις απόκρυφες κι εμπειρίες ανεξάντλητες για τις ανθρώπινες σχέσεις. Ο εν λόγω ραβίνος, δεν χρειάζεται να πούμε ονόματα, λόγω του πάθους του, αλλά και λόγω του αντικοινωνικού χαρακτήρος του, δεν μας προσφερόταν για να του δώσουμε την φανέλα με το Νο 9. Επελέγη για σέντερ-φορ ο Τζήσας.
 

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ , ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Ήταν δίπλα Του και άκουσε το άκουσε. «Δεν το ξανακάνω...» ψιθύρισε ο Κύριος. Σοκαρισμένος το είπε στο αυτί του φίλου του και αμέσως το συγκλονιστικό νέο μεταδόθηκε σε κάθε παρέα μέσα και έξω από την εκκλησία.

ΑΝ ΣΤΟ ΦΙΝΑΛΕ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ''ΠΙΑΣΕΙ'' Η ΜΑΓΕΙΡΙΤΣΑ

Το Άγιον Πάσχα, όχι σκέτο Πάσχα. Δεν είπαν απλά το ξύλο από τον Σταυρό του Χριστού, αλλά το προσφωνούν ως Τίμιον Ξύλο. Και το ναό τάδε θα τον πει Ιερό Ναό του Αγίου Στυλιανού, της Αγίας Βαρβάρας. Όπως άλλος το γήπεδο το λέει ο ναός της ομάδας μου. Το καζίνο το νοιώθει ναό της τύχης.

ΧΑΡΙΖΕΙ ΓΛΥΚΟΥΣ ΚΑΡΠΟΥΣ, ΚΑΙ ΒΑΡΕΙΑ ΣΚΙΑ

Τραβάω μία βόλτα στην ύπαιθρο και ανοίγει η καρδιά μου. Και η ψυχούλα μου, δεν κατούρησε αυτή στο πηγάδι. Δεν υπάρχουν, θα μου πεις, σήμερα πηγάδια. Μόνον αυτά; Πολλά δεν υπάρχουν απ' αυτά που ήταν δυνατά μέσα στην καθημερινότητά του παλιού ανθρώπου. Ένας περίπατος, όμως, έξω από την πόλη σου θυμίζει πολλά, μνήμες που δεν σου ανήκουν, μνήμες που είναι δεμένες με εποχές πεπερασμένες.

ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

Ποτέ και ουδείς ρώτησε τον Ιησού αν επιθυμεί ο ίδιος να επαναλαμβάνεται το παραμύθι της Σταυρώσεως και της Αναστάσεως. Βεβαίως, πράγματι τον κάρφωσαν στο ξύλο, όπως αληθώς επέστρεψε στους ουρανούς, όμως η αναπαράσταση του έργου είναι ψεύτικη, δηλαδή χωρίς συμμετοχή του πρωταγωνιστή. Και χωρίς την έγκρισή του! Ποτέ, άλλωστε, και σε ουδένα απόστολο, προφήτη, πατριάρχη, ο Χριστούλης γνωστοποίησε ότι γουστάρει κάθε Πάσχα το ίδιο πανηγύρι.

ΜΟΝΑΞΙΑ ΔΥΟ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΧΡΟΝΩΝ

Μόνος του ένοιωθε καρφωμένος επάνω στο σταυρό. Αυτή είναι η δική μου προσέγγιση στο έργο. Πως ο Ναζωραίος, ολοζώντανος ακόμα στις απαρχές του μαρτυρίου του, από τη στιγμή που σήκωσαν το σταυρό και τον έχωσαν σε μια βαθειά λακούβα, συνειδητοποίησε ότι ήταν μόνος, ολομόναχος. Αυτός έκανε το καθήκον, αυτός την έφερε σε πέρας την αποστολή, όμως ήταν σίγουρος πως ο κόσμος ούτε στα προσεχή δυο χιλιάδες χρόνια θα τον πλησιάσει, θα ακολουθήσει στην πράξη τη διδασκαλία του.

ΠΑΡΤΕ ΔΡΟΜΟ, ΡΕ, ΘΑ ΤΟ ΠΙΩ ΜΕΧΡΙ ΠΑΤΟ!

Πάσχα. Η γιορτή του θανάτου. Κι εγώ είμαι με το θάνατο. Εκεί, όταν έρθει το τέλος, δείχνει ο άλλος την κλάση του. Ποια γέννηση; Γι’ αυτό τοποθετώ στα τσικό τα Χριστούγεννα, τη γιορτή της Γεννήσεως. Δεν παίρνεις πρέφα τι συμβαίνει και για ποιο λόγο ξεκαβατζάρεις από την κοιλιά της μάνας σου. Στο θάνατό φαίνεται η μαγκιά του καθενός, τα κυβικά του.