Τελευταία και καταϊδρωμένα έρχονται - μετά από όλες τις απονομές που έχουν γίνει παντού- και φέτος τα Βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Τι, δεν το ξέρατε, ότι έχουμε Ακαδημία Κινηματογράφου; Δεν το ξέρατε ότι δίνει βραβεία εδώ και κάποια χρόνια; Τι, δεν το δείχνει η τηλεόραση; Χαχαχαχαχαχααααααα.
Ποιο ποδόσφαιρο; Έλα, ρε. Όταν μιλάμε για φανατισμό, για κάργα και αθεράπευτη μαστούρα φανατισμένου, θα πάμε στη θρησκεία. Στην κάθε θρησκεία. Άντε να ξεχωρίσουμε τον βουδισμό.
''Υπάρχει Θεός;'' με ρώτησε ο δικός μου κι εγώ του βγαίνω στο περίεργο. Γιατί με ρωτάς; ''Πρώτα απάντησε μου και αμέσως μετά θα σου πω γιατί σε ρωτάω'' μου κάνει. ''Δεν απαντώ. Αν, όμως, θες εκβιαστικά την απάντηση μου, σου λέω: Βεβαίως και υπάρχει Θεός αν νομίζεις ότι υπάρχει. Δεν το συζητώ, δεν αξίζει να το συζητώ αυτό, αν νομίζεις ότι δεν υπάρχει Θεός''.
''Αν άκουγα την καρδιά μου θα ζούσα στη θάλασσα, σ' ένα καράβι μέσα, δίχως ποτέ να σιμώνω την ανθρωπότητα. Μοναδική ευτυχία να κλείνει κάποιος την πόρτα του και να δημιουργεί. Να δημιουργεί ζωή, σε μια απομόνωση από τη ζωή''. Αυτό έλεγε η μυθική και αξεπέραστη Ιταλίδα ηθοποιός Ελεονόρα Ντούζε.
Σε κάνω αστυνομικό, σου δίνω και όπλο, γιατί; Για να με προστατεύεις από τον κακοποιό. Όχι για να μπαίνεις στο σπίτι μου να με ληστέψεις. Αυτό έγινε την 21η Απριλίου, σα σήμερα το 1967. Κάποιοι αξιωματικοί του στρατού καβάλησαν τα τανκ για να καταλάβουν τη Βουλή σαν τους αγανακτισμένους της πλατείας Συντάγματος. Έτσι, νταηλίκι. Όπως οι χούλιγκαν αν δεν τους γουστάρει το αποτέλεσμα του αγώνα μπουκάρουν στο γήπεδο και διακόπτουν το ματς.
… φυσικό είναι να έχεις ένα τέτοιο σπίτι. Θα μου πεις, φτάνει μόνο το χρήμα; Όχι, χρειάζεται και αισθητική, και κουλτούρα. Άγνωστοι είναι οι ιδιοκτήτες αυτής της υπέροχης θερινής κατοικίας στην Σύρο – minimal και Boehme με θέα το γαλάζιο του Αιγαίου. Για μένα είναι το απόλυτο Greek chic!
Μια φορά και έναν καιρό, τα χρόνια εκείνα που σταμάτησαν με το άναμμα του Α' παγκοσμίου πολέμου, ένα κορίτσι που δεν ήθελε να πηγαίνει σχολείο στο Παρθεναγωγείο του Βόλου, ξαφνικά έκανε σαν παλαβό πότε θα έρθει η ώρα το πρωί να φύγει από το σπίτι του με τα τετράδια και τα βιβλία στη σάκα. Ύποπτο! Τι άλλο να σημαίνει αυτό παρά ότι η παρθένα είχε ξελογιαστεί από τον 30χρονο διευθυντή του Ανώτερου Παρθεναγωγείου, πανελληνίως γνωστό δημοτικιστή Αλέξανδρο Δελμούζο.
Τον θεωρώ τον μεγαλύτερο ηθοποιό στην Ιστορία του κινηματογράφου. Τον Τσάρλυ Τσάπλιν, που επινόησε τη φιγούρα Σαρλώ. Ο δεύτερος, κατ' εμέ, μεγαλύτερος ηθοποιός του σινεμά, είναι ο επίσης Άγγλος, ένα χρόνο νεώτερος του Τσάπλιν, ο Σταν Λώρελ, ο “Λιγνός” στο δίδυμο με τον “Χοντρό” Όλιβερ Χάρντυ.
Μπαίνεις στην εκκλησία, κάνεις τον σταυρό σου, φιλάς τις εικόνες του Χριστού και της Παναγίας. Ντροπή. Να μην υπάρχει μία αγιογραφία, ένα άγαλμα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, να το προσκυνήσεις. Αυτή είναι η ντροπή. Να μην αναγνωρίζεται ως Θεός, ως ισόθεος, έστω ως ημίθεος η εκτός συγκρίσεως πρώτη μεγαλοφυία που γεννήθηκε από καταβολής.
Παίζω με ανοικτά χαρτιά. Ο αποδυτηριάκιας είναι με τον Νικία. Πιτσιρικάδες πηγαίναμε σινεμά και είμασταν με κάποιον, συνήθως όχι με τον καλό, με το παλληκάρι του έργου. Δικός μας ήταν ένας Ινδιάνος, όχι κάποιος από τους καουμπόυδες. Κάποιες φορές κάναμε κέφι τον γκάγκστερ, ίσως και τον παρεξηγημένο μπάτσο της ταινίας.