Η μεγαλύτερη ντίβα που γεννήθηκε ποτέ. Ντίβα σημαίνει θεά, άρα δεν κτίζεται, δεν κατασκευάζεται. Η θεά ''το έχει'', το κουβαλάει επάνω της αυτό το κάτι που ξεχωρίζει και την τοποθετεί στην crem de la crem, υψηλή θέση της κορυφής. Η Γκρέτα Γκάρμπο, η ασυναγώνιστη ντίβα, θεωρείται η πιο όμορφη γυναίκα στην Ιστορία του κινηματογράφου.
110 χρόνια από την γέννηση της, και ακόμα απασχολεί τον παγκόσμιο τύπο, την λογοτεχνία και την φιλοσοφία. Και η ειρωνεία είναι ότι αυτή η πολυγραφότατη συγγραφέας και σύμβολο του φεμινιστικού κινήματος, ό,τι έκανε, το έκανε στην σκιά ενός άνδρα. Η ιδιότυπη ερωτική και πνευματική σχέση της με τον Σαρτρ είναι ο πρώτος συνειρμός που συνοδεύει το όνομα Μπωβουάρ.
Το θέατρο είναι αληθινό όταν στη σκηνή επάνω είναι ηθοποιοί. Κάποιοι που ζωντανεύουν τους ήρωες, τους χαρακτήρες του έργου. Με κάποιους που παριστάνουν τους ηθοποιούς στο σανίδι δεν λειτουργεί ο θρίαμβος του θεάτρου.
Όταν ο Μπαράκ Ομπάμα έγινε πρόεδρος στις ΗΠΑ, ο Γκαλεάνο είπε ότι ο Λευκός Οίκος κτίστηκε από μαύρους σκλάβους. Ο ποιητής εννοεί ότι οι λευκοί εκμεταλλεύτηκαν τους αφροαμερικάνους.
Σύμβολο της εποχής της η Αμερικανίδα Josephine Baker γνώρισε προπολεμικά την αποθέωση στην Ευρώπη. Πρώτα στο λατρεμένο της Παρίσι με τις ημίγυμνες και κάτι... περισσότερο εμφανίσεις της στα Φολί Μπερζέρ και τα Καζινό ντε Παρί, αλλά και σε περιοδείες εκτός Γαλλίας. Χορεύτρια, τραγουδούσε κιόλας.
Και χθες μαγειρίτσα έφαγε ένας φίλος μου. Έχει τρελαθεί ο άνθρωπος από το περασμένο Σάββατο να τρώει κάθε ημέρα μαγειρίτσα που ο ίδιος φτιάχνει. Μαγειρίτσα από σταμναγκάθι. Και γαμώ το χόρτο! Αντί να ρίχνει μαρούλια και όποια άλλη πρασινάδα στην κατσαρόλα, από τότε που έμαθε το σταμναγκάθι δίνει ρεσιτάλ στην κουζίνα του. Το επίτευγμα!
Τελικά, λες, και το σινεμά βρέθηκε επειδή ήταν απαραίτητο να καταγραφούν στην αιωνιότητα κάποιες ωραίες γυναίκες, κάποιοι ωραίοι άνδρες με φυσική ομορφιά, με ομορφιά φυσικής αλήθειας. Όπως ο Ομάρ Σαρίφ. Αυτή είναι η κουβέντα μου στην κιόλας πρώτη ματιά της εικόνας του Αιγύπτιου γόη. Στο πρόσωπο, μάλιστα, του ηθοποιού διαβάζεις το διάβα της ανθρώπινης φυσιογνωμίας από την προϊστορία, όταν ακόμα ήταν πρωτόγονος, μέχρι το Σήμερα.
Να ξεκαθαρίσω επειδή παρά τη θέλησή μου, αποδυτηριάκια διαβάζουν και άτομα που δεν γουστάρω ούτε καν να βλέπουν τa γραφτά μου. Δίνω, λοιπόν, την πληροφορία στους αξιοπρεπείς κυρίους οι οποίοι κατά λάθος και τυχαία έγιναν μπανιστές της σελίδας αποδυτηριάκια, αυτό που γνωρίζουν εδώ και 31 χρόνια όσοι προπόνησαν τη σκέψη τους διαβάζοντας την τελευταία σελίδα της φυλλάδας.
Συνέβη για πρώτη φορά. Που σημαίνει ότι και το άσχημο, το καταδικαστέο θα έχει συνέχεια. Αυτό που δεν έχει ξαναγίνει και το διέπραξε ο αρχιεπίσκοπος Ελλάδος, θα επαναληφθεί. Από τον ίδιον ή κάποιον άλλον ιεράρχη.
Φαντάσου το σκηνικό. Ένας μεγάλος ζωγράφος, θρύλος την εποχή του, στα 45 του χρόνια, παίρνει από πίσω μια 17χρονη κοπέλλα στους κεντρικούς δρόμους του Παρισιού. Είναι ο Πάμπλο Πικάσο, άρα ό,τι κάνει, ακόμα κι αν αυτό δεν έχει άμεση σχέση με την τέχνη, ενδιαφέρει. Αξίζει να καταγραφεί. Να περάσει στην Ιστορία.