Ποιος είναι ο Χριστός; Δεν είναι Αυτός. Είναι και ο Αυτός, είναι και ο Εκείνος, κι όχι αυτός Αυτός, αλλά εκείνος ο Άλλος. Είναι όχι ακριβώς Αυτός, ούτε ακριβώς Εκείνος, αλλά ο Παράλλος, όπως νομίζουν κάποιοι άλλοι.
«Ποιος ασχολείται με την αιώνια καταδίκη από το παπαδαριό σε κάποιον ο οποίος βρήκε σ' ένα δευτερόλεπτο το άπειρο της ηδονής;». Η κουβέντα αυτή ανήκει στον ποιητή Σαρλ Μπωντλαίρ, ο οποίος κατά τον αποδυτηριάκια γεννήθηκε για ένα μόνο λόγο. Να γράψει “Τα Άνθη του Κακού”. Είμαστε στα μέσα του 19ου αιώνα και η θρησκεία, όπως και ο χυδαίος, ο βαρβαρικός πουριτανισμός δείχνουν τις μασέλες τους.
Λένε ότι είναι ο μεγαλύτερος ζωγράφος του 20ου αιώνα. Λένε. Και για να το λένε και να συμφωνούν ακόμα κι αυτοί που δεν τον έκαναν κέφι, έτσι πρέπει να ‘ναι. Λένε. Δεν το λέω εγώ. Δεν έχω άποψη εγώ. Γι’ αυτό δεν λέω ότι πράγματι είναι ο μέγιστος ζωγράφος, ότι δεν είναι. Τολμώ, όμως, να πω ότι μου είναι αδιάφορος ο μέγας εραστής Πάμπλο Πικάσο.
Πάει κι αυτό το Πάσχα. Λάθος να κάνουμε προπόνηση στην αριθμητική με τα Πάσχα, πόσα ζήσαμε και πόσα μας απομένουν μέχρι να πεθάνουμε. Ο έξυπνος, ο φιλοσοφημένος δεν μετράει Πάσχα και Χριστούγεννα, ούτε χρόνια και ηλικίες. Και πώς μπορείς να υπολογίσεις το υπόλοιπο, μέχρι το τέλος της ζωής σου;
Τα Άνθη του Κακού, το ποίημα. Σαρλ Μπωντλαίρ, ο ποιητής. Πρώτη έκδοση το 1857 κι όλοι έπεσαν να τον φάνε ζωντανό. Είναι πορνογράφος, σκανδαλίζει, μήπως δεν είναι στα καλά του, μήπως έχει κλονιστεί η πνευματική του υγεία. Κάτι τέτοια του σούρανε. Σήμερα ο Charles Baudelaire θεωρείται κλασικός και η θέση του είναι εξέχουσα στην κορυφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Έσκαβε στο χωράφι του και βρήκε ένα παγκόσμιο έργο τέχνης. Ένα αριστούργημα στους αιώνες. Την Αφροδίτη της Μήλου. Η καλύτερη ιδέα που ήρθε στο μυαλό του ήταν να κονομήσει κάποια λεφτά από τα κορόιδα τους Γάλλους που έτυχε να περνούν από τη γειτονιά. Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, σκέφτηκε ο πονηρός βλάχος. Τσεπώνω το παραδάκι και καθαρίζω το κτήμα μου από τα μπάζα.
Το δίποδο έχει ανάγκη από τον Θεό. Σε πείσμα, όμως, και της πιο ισχυρής θρησκοληψίας του, αδυνατεί να συμμορφωθεί με τις επιταγές του δόγματος. Λέει ότι είναι χριστιανός αλλά δεν λειτουργεί όπως τον θέλει η θρησκεία του. Τι είναι αυτό; Να πεις ότι δεν φοβάται τον Θεό; Τον παραφοβάται τόσο πολύ που για τις αμαρτίες του αποφεύγει και να σκεφτεί τον θυμό του μεγαλοδύναμου.
Την Μέρκελ καίνε αντί του Ιούδα. Μονάχα Έλληνες είναι ικανοί για τέτοια αντιχριστιανική πράξη. Κι αυτό δεν είναι το χειρώτερο. Δεν υπάρχει κάποιος, δικαστής είναι αυτός, το καλύτερο ο αρχιεπίσκοπος, ο πιο κατάλληλος να καταδικάσει αυτή την προσβολή του θρησκευτικού συναισθήματος.
Ο κοσμάκης ψοφάει για θαύματα. Χριστιανικά θαύματα. Η κάθε θρησκεία στήριξε την πίστη στο παραμύθι του θαύματος, του εξωπραγματικού. Για αιώνες υπάρχει και καλλιεργείται το μπαλαμούτι ότι στη τελετή της αφής το Άγιον Φως κατεβαίνει από τον ουρανό και ανάβει τη λαμπάδα του πατριάρχη. Η απάτη. Στην πραγματικότητα όσοι παίζουν σ' αυτό το show κοροϊδεύουν τον Χριστό, τον χριστιανισμό, το Πάσχα.
Tην Δευτέρα 23 Απριλίου στο πλαίσιο της μουσικής ενότητας Cosmos του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, o Στέφανος Κορκολής παρουσιάζει το νέο μουσικό του έργο με μελοποιημένα ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη.