Αναρχικός αλλά και αδελφάρα ο ραβίνος που μύησε τον Ιησού τον Ναζωραίο. Μιλάει ο αποδυτηριάκιας. Μεγάλος, τεράστιος ο Χριστός, όμως όσο κι αν ήταν ταλαντούχος και χαρισματικός το ήθελε το συμπλήρωμα από τον μύστη. Και βρήκε τον κατάλληλο σε τούτον τον αιρετικό ρεμπάι που κουβαλούσε γνώσεις απόκρυφες κι εμπειρίες ανεξάντλητες για τις ανθρώπινες σχέσεις. Ο εν λόγω ραβίνος, δεν χρειάζεται να πούμε ονόματα, λόγω του πάθους του, αλλά και λόγω του αντικοινωνικού χαρακτήρος του, δεν μας προσφερόταν για να του δώσουμε την φανέλα με το Νο 9. Επελέγη για σέντερ-φορ ο Τζήσας.
Ήταν δίπλα Του και άκουσε το άκουσε. «Δεν το ξανακάνω...» ψιθύρισε ο Κύριος. Σοκαρισμένος το είπε στο αυτί του φίλου του και αμέσως το συγκλονιστικό νέο μεταδόθηκε σε κάθε παρέα μέσα και έξω από την εκκλησία.
Το Άγιον Πάσχα, όχι σκέτο Πάσχα. Δεν είπαν απλά το ξύλο από τον Σταυρό του Χριστού, αλλά το προσφωνούν ως Τίμιον Ξύλο. Και το ναό τάδε θα τον πει Ιερό Ναό του Αγίου Στυλιανού, της Αγίας Βαρβάρας. Όπως άλλος το γήπεδο το λέει ο ναός της ομάδας μου. Το καζίνο το νοιώθει ναό της τύχης.
Τραβάω μία βόλτα στην ύπαιθρο και ανοίγει η καρδιά μου. Και η ψυχούλα μου, δεν κατούρησε αυτή στο πηγάδι. Δεν υπάρχουν, θα μου πεις, σήμερα πηγάδια. Μόνον αυτά; Πολλά δεν υπάρχουν απ' αυτά που ήταν δυνατά μέσα στην καθημερινότητά του παλιού ανθρώπου. Ένας περίπατος, όμως, έξω από την πόλη σου θυμίζει πολλά, μνήμες που δεν σου ανήκουν, μνήμες που είναι δεμένες με εποχές πεπερασμένες.
Ποτέ και ουδείς ρώτησε τον Ιησού αν επιθυμεί ο ίδιος να επαναλαμβάνεται το παραμύθι της Σταυρώσεως και της Αναστάσεως. Βεβαίως, πράγματι τον κάρφωσαν στο ξύλο, όπως αληθώς επέστρεψε στους ουρανούς, όμως η αναπαράσταση του έργου είναι ψεύτικη, δηλαδή χωρίς συμμετοχή του πρωταγωνιστή. Και χωρίς την έγκρισή του! Ποτέ, άλλωστε, και σε ουδένα απόστολο, προφήτη, πατριάρχη, ο Χριστούλης γνωστοποίησε ότι γουστάρει κάθε Πάσχα το ίδιο πανηγύρι.
Μόνος του ένοιωθε καρφωμένος επάνω στο σταυρό. Αυτή είναι η δική μου προσέγγιση στο έργο. Πως ο Ναζωραίος, ολοζώντανος ακόμα στις απαρχές του μαρτυρίου του, από τη στιγμή που σήκωσαν το σταυρό και τον έχωσαν σε μια βαθειά λακούβα, συνειδητοποίησε ότι ήταν μόνος, ολομόναχος. Αυτός έκανε το καθήκον, αυτός την έφερε σε πέρας την αποστολή, όμως ήταν σίγουρος πως ο κόσμος ούτε στα προσεχή δυο χιλιάδες χρόνια θα τον πλησιάσει, θα ακολουθήσει στην πράξη τη διδασκαλία του.
Πάσχα. Η γιορτή του θανάτου. Κι εγώ είμαι με το θάνατο. Εκεί, όταν έρθει το τέλος, δείχνει ο άλλος την κλάση του. Ποια γέννηση; Γι’ αυτό τοποθετώ στα τσικό τα Χριστούγεννα, τη γιορτή της Γεννήσεως. Δεν παίρνεις πρέφα τι συμβαίνει και για ποιο λόγο ξεκαβατζάρεις από την κοιλιά της μάνας σου. Στο θάνατό φαίνεται η μαγκιά του καθενός, τα κυβικά του.
Έγραψε το περίφημο «Χιροσίμα, Αγάπη μου...» που γυρίστηκε ταινία το 1959. Ταινία έγινε επίσης η πιο σπουδαία της δουλειά, το μυθιστόρημα “Ο Εραστής'', το 1984. Μία ιστορία προσωπική, δική της, όταν ανήλικη, 14 χρονών, στην Ινδοκίνα όπου γεννήθηκε ήταν ερωμένη πλούσιου Κινέζου.
Πάσχα. Και κάθε χρόνο το ίδιο έργο. Έχει το πνεύμα του, τις μυρωδιές του το Πάσχα, άσε εκείνους που βλέπουν μόνο την αγιότητα στο έργο κι είναι ανίκανοι να αγιαστούν. Μία ακόμα ευκαιρία είναι το Πάσχα να προβληματισθούν τα κοπρόσκυλα του ανθρωπίνου γένους για το πώς να παίξουν μπάλα με τις άγνωστες εσωτερικές δυνάμεις τους, όχι, με ''δωροδοκίες'' και το τσατσιλίκι με το παπαδαριό, προκειμένου να πάρουν το... πρωτάθλημα της αιώνιας ζωής.
Κασσιανή ή Κασ(σ)ία, ή Εικασία, ή Ικασία. Βυζαντινή ηγουμένη. Ποιήτρια, συνθέτρια και υμνογράφος στην οποία και αποδίδεται το ψαλλόμενο κάθε Μεγάλη Τρίτη, σα σήμερα, τροπάριο που αρχίζει με τις λέξεις: "Κύριε η εν πoλλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή...". Λίγο έλειψε και δεν θα έπεφτε στην αμαρτία, στην κόλαση των αμαρτιών. Μία γυναίκα τόσο όμορφη και τόσο έξυπνη όσο η Κασσιανή είχε κι άλλες επιλογές. Παραήταν, όμως, σπιρτόζα για να γίνει σύζυγος αυτοκράτορα.