Φοβερά πράγματα έγιναν πριν από έναν αιώνα στην Αθήνα, ταρακουνήθηκαν τα θεμέλια της χώρας, μπήκαν στο πολύ χοντρό παιχνίδι οι μυστικές υπηρεσίες ξένων δυνάμεων, σκοτώθηκε κόσμος στις διαδηλώσεις. Κι όλα αυτά για ένα θέμα που σήμερα θα περνούσε στο ντούκου. Εντελώς. Μην πεις, όμως, τι μαλάκες ήταν τότε οι Έλληνες, διότι θα σου πω ότι και σήμερα για ανύπαρκτα θέματα είναι πολύ εύκολο να γίνει το Έλα να δεις. Λαός, κόμματα, Εκκλησία, οι πάντες όλοι, να βγάλουν τα μάτια τους.
Παραβιάζεται το άρθρο 5, παράγραφος 1, του Συντάγματος. Αυτό επικαλούνται μητροπολίτες, πολίτες, καλόγεροι κι άλλοι οι οποίοι διαφωνούν με το ''Σύμφωνο Συμβίωσης''. Την αναγνώριση, δηλαδή, από το κράτος της νόμιμης συγκατοίκησης, του νόμιμου ζευγαρώματος δύο ομοφυλοφίλων, ανδρών και γυναικών.
Δεν γινόταν διαφορετικά. Οι κοτζαμπάσηδες, αυτοί που δεν ήθελαν το ξεσηκωμό, την Ελληνική Επανάσταση, τελικά πήραν το κουμάντο με την λήξη της τουρκοκρατίας στην πατρίδα μας. Από τότε ξεκίνησε αυτό που σήμερα λέγεται διαπλοκή και νταβατζήδες, μια ιστορία που κρατάει δύο αιώνες.
Ο Απόστολος Παύλος αποδεδειγμένα πέρασε και έμεινε στην Ταρσό, της επαρχίας της Μερσίνης (σημερινή Νοτιοανατολική Τουρκία), τότε όταν έστειλε τις πρωτοχριστιανικές εκκλησίες στην ανατολική Μεσόγειο. Ο μύθος θέλει τον Απόστολο Παύλο, πέρα από τις γνωστές Επιστολές του, να έχει συντάξει και ένα πολύ μεγαλύτερο κείμενο υπό τη μορφή Ευαγγελίου.
Περίεργα ονόματα. Εξαφανισμένα. Δεν τα βρίσκεις σήμερα. Ο επίσκοπος Ακεψιμάς, που είναι και άγιος. Ο διάκονος Αειθαλάς, αυτόν δεν τον έκαναν άγιο. Γιορτάζουν κάθε χρόνο 3 Νοεμβρίου, σα σήμερα, μαζί τους και κάποιος Ιωσήφ πρεσβύτερος. Ιωσήφ, βρίσκεις να κυκλοφορούν κάποιοι μ’ αυτό το εβραϊκό όνομα.
Ο τελευταίος μήνας του Φθινοπώρου, ο μήνας με τα αστρικά φαινόμενα και για μας τους Έλληνες ο μήνας του Πολυτεχνείου και της 17 Νοέμβρη. Βεβαίως ο Νοέμβριος είναι φορτωμένος με πολλά παραδοσιακά και Χριστιανικά ήθη και έθιμα... Εδώ θα τα μάθουμε όλα.
Θέλω να ακούω να μιλάει ο κύριος Βαρθολομαίος, χωρίς να μ’ ενδιαφέρει τι λέει, διότι ό,τι και να λέει το παίρνουν οι άνεμοι. Ο θείος λόγος του, δηλαδή, δεν επηρεάζει καν τα αυτιά των συναδέλφων του εξουσιαστών, τόσο εκείνων της θρησκείας, όσο και των άλλων της πολιτικής.
Πεθαίνει ένας ηθοποιός, ακόμα και Β’ εθνικής, και τα μήντια του χαρίζουν χώρο. Ο θάνατος πάντα συγκινεί, προκαλεί το ενδιαφέρον. Έστω κι αν ο μακαρίτης ήταν άγνωστος ηθοποιός, δημοσιογράφος, συγγραφέας, και ο κόσμος για πρώτη φορά άκουγε το όνομά του. Χρειάζεται, λοιπόν, να πεθάνει ο άσημος για να κερδίσει τόση δημόσιότητα όση δεν γνώρισε σε 30-40 χρόνια ζωής.
Δεν είναι κινηματογραφική φαντασία. Είναι πραγματικότητα. Και μοιάζει με κάποιον που κοιμάται του καλού καιρού και υποχρεώνεται να πεταχτεί όρθιος διότι άρχισε να βαράει το ξυπνητήρι.
Διαβάζω σε γνωστό site: “Το «Amerika Square» του Γιάννη Σακαρίδη θα διεκδικήσει τo Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας”. Προς στιγμή τρόμαξα ότι βγήκαν οι υποψηφιότητες... ,αλλά μετά κατάλαβα ότι είναι οι γνωστές υπερβολές για να τραβήξουμε αναγνώστες. Ποια Oscar, κούκλα μου, από Οκτώβρη μήνα;