Με την ευκαιρία ότι ακόμα και μέχρι σήμερα οι ομάδες τιμωρούνται, με αφαίρεση βαθμών για τσαμπουκάδες των φανατικών, μου το θύμισε αναγνώστης της φυλλάδας. Το πρωτάθλημα τύπου είχε διακοπεί για ένα χρόνο(!) επειδή δημοσιογράφος κτύπησε διαιτητή.
Και το «ήταν» δεν δηλώνει ότι δεν βρίσκεται πια στην ζωή, αλλά πως τότε, στα νιάτα τους, που έκαναν «τέρατα», αυτή έκανε τα χειρότερα. Δεν υπήρχε άντρας να της γυαλίσει – εκτός από τους gay φίλους της - και να μην τον ρίξει στο κρεβάτι της. Ή και στο δικό του…
Μόνον ένας τύπος σαν τον Τζαν Ουένερ θα μπορούσε να φτιάξει το “Rolling Stone”. Το περιοδικό. Καμιά σχέση με τους “Rolling Stones”. Άλλο, άσχετο πρότζεκτ το αγγλικό ιστορικό ροκ συγκρότημα, άλλο το αμερικάνικο περιοδικό. Το και γαμώ το κάτι άλλο. Αυτό που δεν υπήρχε. Που δεν είναι συνέχεια ή παραλλαγή κάτι άλλου.
Παλαβιάρα. Να το πούμε κυριλάτα, γυναίκα με ψυχολογικά προβλήματα. Έχει τα ζόρια της, μία ζωή νευρωτική, κάνει τις τρέλες της και δεν είναι μαλάκες στα ΜΜΕ να μην κάνουν το δικό τους παιχνίδι.
Αξιοπρεπής η παρουσία της ΑΕΚ στο Μόναχο. Αυτό είναι το συμπέρασμα, με μια κουβέντα, του ελληνικού τύπου. Σ’ αυτό συμφώνησαν τα ελληνικά ΜΜΕ. Ότι η ΑΕΚ τα πήγε πολύ καλά, καλύτερα απ’ όσο αναμενόταν. Ήταν μια άλλη ΑΕΚ, όχι εκείνη που μόλις τέσσερις ημέρες πριν έπαιξε με τον Παναθηναϊκό.
Αφού πήγε στο εξωτερικό, έκανε διάφορες δουλειές. Αφού γύρισε και ήταν με την μεγάλη ιέρεια της τηλεόρασης, Κωνσταντίνα Σπυροπούλου στην εκπομπή Σπίτι μου σπιτάκι μου. Αφού μίλησε σε κάμποσα sites και bog (μέχρι και στην Lifo)… ,τώρα τον πήρα είδηση κι εγώ.
Δεν ξέρεις ποια να πρωτοκυττάξεις στο διαδίκτυο. Από τις ατέλειωτες ημίγυμνες, κυρίως άγνωστες. Οι οποίες προσπαθούν να γίνουν γνωστές. Και οι ιστοσελίδες για να πουλήσουν κάνουν από την πλευρά τους έναν πρωταθλητισμό πλασαρίσματος.
Φοβερά πράγματα. Ούτε στο σινεμά δεν γίνονται. Κι αν τα δεις σε ταινία λες υπερβολές του σεναριογράφου. Προεδρικές εκλογές στην Γαλλία το 2007, αντίπαλοι ο νικητής Νικολά Σαρκοζί, δεξιός, και η αριστερή του σοσιαλιστικού κόμματος Σεγκολαίν Ρουαγιάλ (1953). η οποία συζεί 29 χρόνια και έχει κάνει τέσσερα παιδιά εκτός γάμου με τον Φρανσουά Ωλάντ (1954). Στις επόμενες προεδρικές εκλογές, το 2012, ο επίσης σοσιαλιστής του κώλου Ωλάντ κερδίζει τον Σαρκοζί και γίνεται αυτός πρόεδρος.