''Στρατηγός ο Δομάζος... '', γράφανε παλιά. Καλό. Πολύ καλό. Γιατί όχι στρατηγός ένας ποδοσφαιριστής που ενεργεί επιτελικά μέσα στο παιχνίδι. Αυτός ορίζει το ρυθμό και τον τρόπο που η ομάδα του θα αμυνθεί, θα επιτεθεί. Θα δράσει έτσι κι όχι αλλοιώς.
Φωτιά εδώ, φωτιά εκεί, το ίδιο εφιαλτικό σενάριο κάθε καλοκαίρι. Και το έργο φθάνει στην έξαρση του τον Αύγουστο. Τον μήνα με τις περισσότερες πυρκαγιές. Τέτοιο καρμπόν δεν έχει ξαναγίνει. Και από φέτος νέα πατέντα από τα ΜΜΕ αλά πρόγνωση καιρού. Σα να διαβάζεις μετεωρολογικό δελτίο. Αύριο, λένε φόρα παρτίδα, θα πιάσουν νέες πυρκαγιές στην Αττική.
Υπάρχουν δημοσιογράφοι που τα παίρνουν. Πάντα υπήρχαν πιαστράκηδες. Και δημοσιογράφοι, και μπάτσοι, και τελωνειακοί, και εφοριακοί, και δικαστικοί, και πολιτικοί. Όλοι τα παίρνουν. Λάθος διατύπωση. Εννοώ ότι σ’ όλους τους χώρους θα βρεις επαγγελματίες που δωροδοκούνται. Οι οποίοι πάνω από το καθήκον, πάνω από την αξιοπρέπεια τους, βάζουν το προσωπικό οικονομικό όφελος. Και γίνονται πουλητάρια.
Δίνει το ''συμβόλαιο ο πρόεδρος της ομάδας. Με συγκεκριμένη εντολή. Σπάστε του τα πλευρά. Κάψτε το αυτοκίνητο του. Απειλήστε την γυναίκα του. Ο δημοσιογράφος θα τιμωρηθεί με την ''ποινή'' που έχει αποφασίσει η προεδράρα.
Το άλλο με την Μαντόνα. Είχε βάλει δυο ημίγυμνους χορευτές της, τον έναν με την μουσουλμανική ημισέληνο, τον άλλον με το εβραϊκό αστέρι του Δαυϊδ, για να περάσει κι αυτή το μήνυμα ότι όλοι είμαστε ίδιοι, ότι όλων των ανθρώπων το αίμα έχει το ίδιο χρώμα. Σοβαρά;
Ένα τραπέζι στο Nammos της Ψαρούς έκανε λογαριασμό 57.175 ευρώ. Στη ''συναυλία'' του τάδε καλλιτέχνη που έγινε στην Μύκονο. Κάποια Λιβανέζοι πλήρωσαν το συγκεκριμένο ποσό. Λες να έσχιζαν χαρτονομίσματα των 500 ευρώ. Λες να τα έκαιγαν. Δεν έπιναν τις σαμπάνιες που παράγγειλαν. Τις έχυναν στο πάτωμα. Παιχνίδια έκαναν με τους αφρούς της Dom Perignon.
Υπάρχει μαγαζί χωρίς βιτρίνα; Κι αν είσαι σόι μαγαζί, δεν θα φτιάξει τη βιτρίνα ο μαγαζάτορας. Όχι, βέβαια. Επειδή είναι καλός επιχειρηματίας δεν σημαίνει ότι ξέρει και να λανσάρει πράμα στη βιτρίνα προκειμένου να μπαίνει κόσμος μέσα στο μαγαζί Είτε πουλάει σώβρακα και κάλτσες, είτε ρολόγια και κομπολόγια.
Μέχρι τη δεκαετία του '70 κανένας δεν είχε τολμήσει να... προβλέψει ότι κάποια στιγμή ο επαγγελματίας αθλητικός συντάκτης θα δήλωνε φόρα παρτίδα και δημόσια τη φανατίλα του. ''Στρατευμένοι'' και πασίγνωστοι για τη συλλογική τους προτίμηση σχεδόν όλοι, όμως κανένας δεν διανοούνταν να παίξει με ανοικτά χαρτιά.
Θεωρείται επιτόπου στημένος ο δημοσιογράφος που ''ενοχλεί'' έναν πρόεδρο ΠΑΕ. Δεν αποκλείεται να συμβαίνει αυτό. Πράγματι να κάνει παιχνίδι για λογαριασμό άλλου προέδρου. Παίζει κι αυτή η πιθανότητα. Όπως να μη δουλεύει για κάποιον άλλον ο καλός δημοσιογράφος, να μην έχει ''συμβόλαιο'', αλλά να γράφει εναντίον συγκεκριμένου μεγαλομετόχου από προσωπική ανομολόγητη σκοπιμότητα. Ίσως να τον εκβιάσει.
Δεν πας μπροστά όταν η κριτική είναι ταυτισμένη με το… πανηγύρι. Δεν υπάρχεις στο χάρτη όταν κερδίζεις διότι είσαι τυχερός και επιτρέπεις να μπαίνει στη ζωή σου η... λογική του ποδοσφαίρου. Όπου νικάει και ο κατώτερος. Ο χειρότερος. Ο πιο φτηνός. Όπου το φιατάκι ξεπερνά σε ταχύτητα τη μερσεντές. Ο ΑΜΕΑ κερδίζει τον μη έχοντα πρόβλημα σωματικής αναπηρίας.