Ορίστε, για να μην λέτε ότι όλα τα βρίσκω υπέροχα. Αν κάτι δεν μου αρέσει, αν κάτι με κάνει να βαριέμαι και να κάνω πολλές φορές fastforward, θα το λέω και θα το γράφω. Γενικά οι σειρές του BBC μου αρέσουν, αλλά να, και κάποιες που δεν τους έχουν πετύχει…
Μετά το συλλαλητήριο για την Μακεδονία και στην Αθήνα, εξαφανίστηκε το «σκοπιανό» ζήτημα από τα μήντια. Ούτε αράδα. Και επιτόπου ξεκίνησε να παίζει το σκάνταλο Novartis. Πήρες χαμπάρι; Κάτι περισσότερο ήξεραν οι γάτοι του ΠΑΟΣΚ επί Ανδρέα Παπανδρέου και Κώστα Σημίτη, όταν το Νο1 που τους απασχολούσε ήταν ο έλεγχος των ΜΜΕ. «Πώς είμαστε με τούτον και τον άλλον καναλάρχη και εκδοτάρχη» η πρώτη ερώτηση στον «καφέ» με το επιτελείο του από τον Ανδρέα. Πήρες χαμπάρι;
Το πρώτο ψυχογράφημα του ποδοσφαιρικού οπαδισμού στην Ελλάδα καταγράφηκε στην εφημερίδα, τη δεκαετία του ’80. Κάθε Κυριακή η φυλλάδα δημοσίευε σε ολόκληρη την 2η σελίδα επιστολές χουλιγκάνων που αμολούσαν φόρα παρτίδα την παθογένειά τους. Την αρρώστεια τους. Μιλάμε για μνημείο.
Πολλοί άνδρες, κανονικοί άνδρες, επίσης αγόρια στην εφηβεία τους αλλά και στα χρόνια της στρατιωτικής θητείας, δεν είχαν στύση όταν μπήκαν στο μπουρδέλο. Ο ανδρισμός τους και η περήφανη αρσενική ψυχή τους δεν τους επέτρεπε ίσως να σηκωθεί το πέος τους με μια πόρνη. Με μια πληρωμένη. Σα να λειτουργούσε μέσα τους μια άφωνη φωνή που τους έλεγε «Δεν τα κατάφερες να ρίξεις μια γκόμενα, και ήρθες στον οίκο ανοχής για να δείξεις τον ανδρισμό σου;...».
Παλιά η κουβέντα ότι «κάθε άνθρωπος είναι ένα κλάσμα». Ο αριθμητής δείχνει αυτό που πραγματικά είσαι και ο παρανομαστής αυτό που ο ίδιος νομίζεις ότι είσαι. Η «Ιδεατή Εικόνα» που ανέλυσε διεξοδικά η σπουδαία Κάρεν Χόρνεϊ. Η «Ιδεατή Εικόνα» μπορεί να έχει σώσει κάποιους από την αυτολύπηση και το καταθλιπτικό κενό της ασημαντότητας αλλά έχει εξωθήσει πολλούς περισσότερους στην έπαρση και την αφροσύνη.
Ο Ριζοσπάστης πρωτοκυκλοφόρησε πριν ιδρυθεί το ΚΚΕ. Πριν σκάσει μύτη στην χώρα μας η ιδεολογία του κομουνισμού. Πριν γίνει και η Οκτωβριανή επανάσταση των μπολσεβίκων στη Ρωσία.
«Κερδίστε για τους αξέχαστους νεκρούς μας. Για τους ήρωες της Θύρας 7». Χωρίς πολλές κουβέντες. Γιατί όταν μιλάει για θάνατο, για νεκρούς, οφείλει καθένας, και ο πιο χάλιας, να μετράει την κουβέντα του.
Σκαλίζω στη μνήμη μια σκηνή από μυθιστόρημα του φοβερού Λουίτζι Πιτιγκρίλι που όταν ήμουν πιτσιρικάς, ούτε 15χρονος, μ’ είχε τρελάνει μ’ αυτά που έγραφε. Ο ήρωας της ιστορίας περιμένει την γκόμενα σε ζαχαροπλαστείο και στο απέναντι τραπέζι κουσουμάρει, μια γρια καρακάξα διακοσίων ετών να τρώει πάστα. Και σκέφτεται ο νεαρός με φιλοσοφικό σαρκασμό: Τζάμπα πήγε η πάστα!
Κάνω σουλάτσο στο ίντερνετ. Από την πρώτη πρώτη κιόλας στιγμή μπήκες στο σύμπαν του χάους, κι αυτό δεν είναι το χειρότερο. Είσαι στη διάσταση του κενού, του τίποτα και δεν το αντιλαμβάνεσαι. Καταστρόφ. Δεν πας πουθενά, οδηγήσαι όπου σε πάνε, ο ένας τίτλος δίπλα στον άλλον.
Σαν χρήστης του Facebook, επειδή μου την έχει δώσει τελευταία, όλη αυτή η ασυδοσία που βλέπω μπροστά μου, σκέφτηκα να κάνω ένα άρθρο με σχόλια που ψάρεψα μέσα σε 10 λεπτά. Σχόλια για πολιτικούς, καλλιτέχνες και για συνανθρώπους μας.