Να σου φτιάξω την ημέρα, πρωί-πρωί βραδιάτικα, που έλεγε ο μακαρίτης Ευγένιος Σπάθαρης στον Καραγκιόζη του. Τουλάχιστον αυτός, του Θέατρο Σκιών, ήταν φως φανάρι Καραγκιόζης. Όχι σαν τους πραγματικούς, εννοώ τους εν ζωή, Καραγκιόζηδες που παριστάνουν τους κρατικούς λειτουργούς.
Τον έχουν πάρει πρέφα τον Τσίπρα, όμως όχι όλοι. Πάντα υπάρχουν τα κορόιδα. Μειοψηφία, μειοψηφία, κανένα πρόβλημα. Στο φινάλε ο πρόεδρος ενδιαφέρεται να κατοχυρώσει τη δεύτερη θέση. Να είναι το κόμμα του σταθερά δεύτερο για να εξασφαλίσει τον πρώτο λόγο στην αντιπολίτευση. Και να συνεχίσει το παιχνίδι. Της εναλλαγής της εξουσίας.
Γιαούρτι στη μάπα τρώει η κυβέρνηση και προσωπικά ο παριστάνων τον πρωθυπουργό Αλέξης Τσίπρας με την παραίτηση του διορισμένου Γιώργου Κιμούλη στη θέση του προέδρου του Πολιτιστικού Κέντρου του Ίδρυματος Σταύρος Νιάρχος.
Παραιτήθηκε από πρόεδρος διορισμένος του ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος ο ηθοποιός Γιώργος Κιμούλης. Γιατί, όμως; Άσε τι λένε και πώς το παρουσιάζουν οι αντιπολιτευόμενοι του Σύριζα. Οι κυβερνητικοί αιφνιδιάστηκαν κι ακόμα δεν έχουν συνέλθει. Επειδή ουσιαστικά θίγει το σύστημα Σύριζα η παραίτηση-σοκ του ηθοποιού.
Καλώς τον Σταύρακα. Να πω ότι ο συριζαίος μας έλειψε, είναι ψέμα. Ρε, τον φουκαρά τον Κοντονή, τον προβίβασαν υπουργικά, από υφυπουργός αθλητισμού σε υπουργό δικαιοσύνης, και του πήραν τη φραντζόλα από το στόμα. Τη φραντζόλα ολικής αλέσεως της λεζάντας.
Αστέρι ο τύπος. Όχι σταρ! Παικταράς που οι μοίρες έχουν γράψει γι’ αυτόν σενάριο ζωής για πολύ μεγάλα πράγματα. Σπούδασε φιλοσοφία, έγινε επενδυτής τραπεζών, πάντα ένας υπάλληλος, όμως στελεχάρα στον τομέα του και καθαρόαιμος δεξιούρας. Λειτουργός του μεγάλου κεφαλαίου.
Σα σήμερα, πριν από πέντε χρόνια, επί κυβερνήσεως Λουκά Παπαδήμου, έγινε πραγματικότητα αυτό που όλοι μάθαμε να λέμε «Μνημόνιο». Μην πέσουμε σε λεπτομέρειες διότι θα λέμε, θα λέμε, δεν θα σταματάμε να λέμε και, αντί να κάνουμε περιγραφή και ανάλυση του θέματος, να χάσουμε την ουσία.
Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί παραμονές, και πολύ πριν από τις εκλογές, τις κάθε εκλογές πέφτει ατελείωτο σάλιο και μελάνι. Η Ιστορία έχει αποδείξει ότι τίποτα, μα τίποτα δεν αλλάζει επειδή θα βγει πρώτο αυτό το κόμμα, αυτός ο πολιτικός. Ακροδεξιός, φιλοδεξιός, δεξιός, κεντροδεξιός, κεντροαριστερός, αριστερός, ακροαριστερός. Όποια ταμπέλα φοράει, του φορέσουν.
Ανατριχιάζω. Όταν σκέπτομαι πώς ένας άνθρωπος, μονάχα ένας, αποφασίζει στην Ελλάδα. Η ανατριχίλα! Κι αυτός ο ένας, μάλιστα, είναι ο Τσίπρας. Βοήθεια, ρε!