Δεν γίνεται να 'σαι κόμμα σήμερα και να μην πεις τη μαλακία σου όταν βράζει όλη η Ελλάδα γι' αυτή την ιστορία εξαγοράς του βουλευτή Παύλου Χαϊκάλη. Έτσι και το Ποτάμι. Κάτι πρέπει να πει κι αυτό.
Να σου ζωγραφίσω σκηνικό 1975. Για πρώτη φορά συστήνεται, σύμφωνα με τον φρέσκο τότε νόμο αθλητισμού, ένα χρόνο μετά τη δικτατορία, ειδικό όργανο, πενταμελές, που θα εκδίκαζε υποθέσεις δωροδοκιών μόνον στο ποδόσφαιρο.
Δεν έχει καμμία τύχη το κόμμα του Γιωργάκη Παπανδρέου. Αυτό λένε και το ίδιο εύχονται όσοι δεν θέλουν και το όνομα του να ακούνε. Γιατί είναι ο γιος του Ανδρέα! Γιατί λέγεται Παπανδρέου.
Υποσυνείδητα, κάθε ερωτική μου επιτυχία με παρηγορούσε, μου έδινε θάρρος και επούλωνε, έστω και προσωρινά, το τραύμα που μου άνοιξε η φύση πλάθοντας με όπως με έπλασε, αδύναμο και μικρόσωμο.
Μου 'φυγε το ακουστικό από το χέρι. Μιλάμε για φοβερά πράγματα. Δεν το περίμενα ποτέ να το ακούσω ειδικά από τον συγκεκριμένο άνθρωπο που μου τηλεφώνησε. Πάει χάλασε ο κόσμος. Εντελώς.
Η κυβέρνηση, λέει, έψαχνε τους 180 βουλευτές. Και συνεχίζει, υποτίθεται, τον καλόν αγώνα για να βρει τους 180 που θα ψηφίσουν τον Δήμα. Εμένα μου κάνει εντύπωση ένα άλλο “180”.
Τι μπορεί να πάθει ένας άνθρωπος. Και λέγε εσύ ότι ο γνωστός Πέτρος Τατσόπουλος ήτανε «κρυφό ταλέντο».Ποιος τον ήξερε τον συγγραφέα εκτός από τον μικρόκοσμο της ελληνικής λογοτεχνίας. Κι ένας κύκλος ευρύς και δυναμικός από γκόμενες.
Τι βλέπαμε μέχρι σήμερα; Τον Σύριζα να μας έχει ζαλίσει τον έρωτα με τις πρόωρες εκλογές και να εξαντλεί όλη τη δύναμη πυρός του προκειμένου να μην εκλεγεί πρόεδρος δημοκρατίας ο Δήμας. Από την άλλη βλέπαμε τον Σαμαρά να κάνει τα πάντα για να μη φθάσουμε στις εκλογές.
Είναι να απορείς με τον Πάνο Καμμένο. Περισσότερο και από τον Τσίπρα αυτός, ο πρόεδρος των Ανέλ, είναι εκείνος που σχεδόν σε κατάσταση “υστερίας”, ζητούσε τις πρόωρες εκλογές. Σε πείσμα των γκάλοπ που τον θέλουν σε διαρκή πτώση.