Δεν μπορεί μία Γιάννα Αγγελοπούλου να σκοτώνει τις ημέρες της. Να περνάει τις ημέρες της σκοτώνοντας μύγες. Κάτι πρέπει να κάνει. Κι αυτό το “κάτι” να είναι ανάλογο με την κλάση της. Δέκα χρόνια είναι πολλά, πάρα πολλά, από τότε που τελείωσαν οι ολυμπιακοί αγώνες.
Φοβάμαι ότι θα ματαιωθεί το μουντιάλ της Βραζιλίας και θα μείνουμε στη δίαιτα από παγκόσμιο ποδόσφαιρο στην περίπτωση που γινόταν δεκτή η παραίτηση Κουβέλη από τους συντρόφους της Δημαρ.
Κεσκεσέ Θεοχάρης; Και Χάρης και Θεοχάρης το πακέτο. Δεν τον γνωρίζουν εκατομμύρια Έλληνες. Κι όμως το άτομο έγινε γκραν σουξέ πρωτοσέλιδος. Ραδιόφωνα και κανάλια βαράνε από το πρωϊ μέχρι το βράδυ για πάρτη του. Όλες οι εφημερίδες για τη χάρη του, του Χάρη του Θεοχάρη. Του άγνωστου. Του αφίρματου.
Αλήθειες δεν λέγονται στην πολιτική. Αυτός είναι ο κανόνας. Ο Καρατζαφέρης λέει κάποιες αλήθειες, γιατί ακόμα δεν έχει τελειώσει με το χώρο και θέλει να επανέλθει δριμύτερος.
“Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ – ενωμένο, δυνατό!”. Παραμύθια. Το κανονικό, δηλαδή το αληθινό σλόγκαν είναι “Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ – κυβερνάει πάντα αυτό!”. Ειδικά αν την μαγειρέψουνε τη δουλειά με τον Σύριζα, τότε ακόμα πιο ενωμένο και δυνατό θα είναι το παληό, το ιστορικό, το πάντα λαμογιάρικο ΠΑΣΟΚ.
Σα σήμερα πριν 70 χρόνια έγινε η περίφημη Απόβαση στην Νορμανδία, όπως λένε στα επίκαιρα, και το ημερολόγιο έγραφε 6 Ιουνίου 1944. Ποιο είναι το νόημα να επαναφέρουμε στη μνήμη μια τεράστια στρατιωτική επιχείρηση, τη μεγαλύτερη εισβολή από θαλάσσης, που έδωσε τέλος στο Β΄ παγκόσμιο πόλεμο;
Πώς εξηγείται το φαινόμενο να πολυασχολούνται με το τι θα γίνει στην Δημαρ του συντρόφου Φώτη Κουβέλη. Έχω κάτι με το εν λόγω κόμμα; Τα ίδια θα είχα να πω για κάθε κόμμα που σε ευρωεκλογές μάλιστα συγκεντρώνει μονάχα ένα τα εκατό. Ποσοστό που αντιστοιχεί στο μισό τα εκατό αν γίνουν βουλευτικές εκλογές.
Διαδηλώσεις στην Ισπανία κατά της μοναρχίας. Αστεία πράγματα. Αστειότατα. Δεν μου λένε τίποτα οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες, οι πορείες, όλα αυτά τα περίεργα που δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας σοβαρός και πολιτικοποιημένος χαβαλές.
Ο Πύρρος Δήμας με τα σιδερένια χέρια και τα βαριτζήδικα μπράτσα έπρεπε να πλακώσει στο ξύλο τον Πέτρο Τατσόπουλο κι όχι να προστατεύσει τον ανεξάρτητο βουλευτή και συγγραφέα από τον χρυσαυγίτη συνάδελφό του Μίχο.
Ο άνθρωπος είναι αμετανόητος. Σας έχω συστήσει τον Στέλιο Μπρατσόλη, πρώην πρόεδρο της Ένωσης ποδοσφαιρικών σωματείων Πειραιά και υποψήφιο δημοτικό σύμβουλο με Μώραλη; Χωρίς υπερβολή δεν έχω ξαναγνωρίσει άτομο σαν κι αυτόν, που να λέει τα περίεργα του και να τα εννοεί.