Για το ρόλο θα ταίριαζε ο Πήτερ Σέλερς, αν και φατσικά καμμία σχέση με τον Άδωνη Γεωργιάδη. Μια δεύτερη επιλογή θα ήταν ο Ούγκο Τονιάτσι, μακαρίτης κι αυτός, όπου κινηματογραφικά θα αναδείκνυε τη φάση. Και ο θεατής στο κωμικό του πράγματος θα έβρισκε τη σοβαρή διάστασή του. Όπως θα διασκέδαζε παρά τη σοβαρότητα, τη δραματικότητα του επεισοδίου.
Πολιτικό κόμμα σημαίνει απάτη. Και αναξιοπρέπεια, όχι μονάχα αναξιοπιστία. Ο αποδυτηριάκιας έχει λόγο με επιχειρήματα. Δεν λέει τίποτα χωρίς λογική. Και όσο πιο αριστερά πας, τόσο περισσότερο ψέμμα αλλά και αφέλεια θα συναντήσεις στην πολιτική. Για να μην πω το άλλο.
Φοβερή τοποθέτηση. Ο γνωστός κύριος Γιάννης Βαρουφάκης το είπε ξεκάθαρα: “Δεν θέλω να γίνω ευρωβουλευτής. Μου έκανε πρόταση ο Τσίπρας αλλά εγώ δεν είμαι γραφειοκράτης, να γίνω ένας βουλευτής, ένας υπουργός που θα παίρνει μισθό από τα χρήματα του μνημονίου”.
Σας λέει κάτι το όνομα “Καλαφάτης”; Σταύρος Καλαφάτης. Έχει άρωμα ΠΑΟΚ. Ας μη ψάξουμε το παρελθόν του στην ομάδα. Περασμένα ξεχασμένα που λένε. Σήμερα ο εν λόγω είναι πολιτικός. Κομματικός πολιτικός με τη ΝΔ. Και υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης. Και τι λέει για τον αντίπαλό του;
Ένας μεγάλος δημοσιογράφος είχε πει τη μεγάλη κουβέντα. Το καλύτερο ρεπορτάζ βγαίνει από το κεφάλι σου. Δηλαδή; Εάν σα ρεπόρτερ γνωρίζεις πρόσωπα και πράγματα, η δημοσιογραφική σου σκέψη θα κάνει το γκελ. Δεν χρειάζεται να σου αποκαλύψει κάποιος την αλήθεια, θα στην φωτίσει η εμπειρία σου, η γνώση των καταστάσεων.
Η κοινωνία κυκλοφορεί με AIDS. Αυτό, υποτίθεται, ότι πρέπει να το γνωρίζει περισσότερο από κάθε άλλον ο κύριος Γρηγόρης Βαλιανάτος, που είναι δηλωμένος οροθετικός. Αμάν, πια! Και μας παρουσιαζόταν ο κύριος Βαλιανάτος σα μια καθαρή και τίμια φωνή, όχι ένας ακόμα παραμύθι φούρναρης.
Φοβερά πράγματα. Από το πουθενά μία εντελώς άγνωστη γυναίκα ακόμα και στο χωριό της γίνεται μέσα σε μία ημέρα πρώτο θέμα πανελληνίως και λόγω ότι διαθέτει κινηματογραφικό πρόσωπο προκαλεί το ενδιαφέρον και στα ευρωπαϊκά μήντια.
Δεν το αποκλείω ο Σαμαράς με συνειδητά κριτήρια να επέλεξε τον κύριο Σίμο Κεδίκογλου σαν κυβερνητικό εκπρόσωπο. Να ήθελε, δηλαδή, ο πρωθυπουργός έναν τίποτα. Ένα άδειο μύδι. Κάποιον που μιλάει χωρίς να έχει να πει κάτι.
Ο Κασιδιάρης, λέει, είναι προκλητικός. Αν είναι δυνατόν. Το κωλόπαιδο έβγαλε αφίσα να τον πηγαίνουν στον εισαγγελέα οι κουκουλοφόροι μπάτσοι κι αυτός, ο Λιάκος, να χαμογελά προκλητικά.