Θέλει εκλογές ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Για ποιο λόγο; Για να γίνει αυτός πρωθυπουργός. Κι αυτό είναι καλό; Ποιος ασχολείται με το καλό της Ελλάδος. Με το καλύτερο. Με το λιγώτερο κακό.
Δεν είμαι γιατρός, συγκεκριμένα ψυχίατρος, ούτε διπλωματούχος φυσιογνωμιστής. Να πάρω πρέφα τι σόι είναι κάποιος από τη φάτσα του. Βέβαια, κάποια πραγματάκια μου τα «λέει» η κυρία Όλγα Γεροβασίλη, εκπρόσωπος του πρωθυπουργού στα μήντια.
O Tσίπρας είναι πολιτικός. Στο δικό μου τεφτέρι αυτό σημαίνει ότι είναι εξ ορισμού ψεύτης, όποτε τον βολεύει προσωπικά, όποτε βολεύει τα συμφέροντα όσων εκπροσωπεί, όποτε απειλείται η πολιτική του επιβίωση.
Το Ισραήλ είναι παραμύθι φούρναρης ευρωπαϊκή χώρα. Παίζει σ' όλες τις διοργανώσεις της γειτονιάς μας γιατί δεν το αναγνωρίζουν οι αραβικές χώρες στις οποίες ανήκει γεωγραφικά.
Ο Μητσοτάκης τα χώνει στον Τσίπρα. Εγώ τι κερδίζω; Τίποτα. Ο Τσίπρας τα χώνει στον Μητσοτάκη. Το δικό μου όφελος ποιο είναι; Κανένα. Και τους δύο τους πληρώνω. Όχι για να βρίζονται. Τους πληρώνω, πιο σωστά μου τα παίρνουν, για να δουλεύουν.
Δεν θα μείνω στα τετριμμένα, τον αριθμό των βουλευτών που ψήφισαν το ασφαλιστικό, τη μη ύπαρξη διαρροών και τα υπόλοιπα αναμενόμενα ή μη, στα οποία αναλώνεται συνήθως το πολιτικό ρεπορτάζ, έπειτα από κάθε συνεδρίαση της Βουλής για κρίσιμα εθνικά θέματα.
Όλα ήταν στο πρόγραμμα. Όλα αυτά που συμβαίνουν στις ημέρες μας. Κυβέρνηση από τον σύριζα να υπογράφει πιο σκληρά μνημόνια από τις κυβερνήσεις που ο Τσίπρας κατηγορούσε.
Το λέω ξεκάθαρα και δεν ντρέπομαι γι' αυτό. Εγώ αν ήμουν αρμόδιος υπουργός κι έβαζα την υπογραφή μου σ' αυτό που ζήτησε ο Ρώσος μεγιστάνας Ριμπολόβλεφ, θα είχα πάρει προηγουμένως το χαρτζηλίκι μου.
Από το 1975, ένα χρόνο μετά τη μεταπολίτευση, η Ελλάδα του Κωνσταντίνου Καραμανλή έκανε αίτημα για την πλήρη ένταξη της στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Στο μεταξύ ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε ξεκινήσει το παραμύθι με το σλόγκαν «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο».