Καμία έκπληξη από την εκλογή της Φώφης Γεννηματά στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Αναμενόμενη. Τα κομματικά στελέχη, αφού εκπλήρωσαν τις υποχρεώσεις τους απέναντι στην οικογένεια Παπανδρέου, εκλέγοντας τρεις κατά σειρά αρχηγούς που στη συνέχεια έγιναν πρωθυπουργοί, πέρασαν στην οικογένεια Γεννηματά, του επικρατέστερου, όσο ζούσε, διαδόχου του ιδρυτή του κόμματος.
Κανένας δεν θέλει το grexit. Κανένας δεν θέλει το κακό του. Και η Ελλάδα θα είναι σα να κόβει τα γεννητικά της όργανα αν θα φύγει από την ευρωζώνη. Πολύ περισσότερο όταν η λαϊκιά κυβέρνηση δεν φρόντισε για τα λαϊκά συμφέροντα, όχι τα αντιλαϊκά, να έχει στην καβάτζα το plan b και το plan c.
Αυτό θα πει να μην είσαι ανεπάγγελτος και να μην τους έχεις ανάγκη. Τους τα χώνεις δημοσίως χωρίς να φοβάσαι μήπως θυμώσουν και χάσεις τη δουλειά σου. Παράδειγμα ο καθηγητής Γιάννης Πανούσης.
Ο σύριζας είπε «θεσμούς» την τρόικα και καθάρισε. Φοβερό, ε; Κατάργησε το μνημόνιο και την τρόικα, όπως είχε υποσχεθεί προεκλογικά. Μεγαλειώδες επίτευγμα. Μεγαλοφυές.
«Το μνημόνιο δεν μπορεί να ξηλωθεί» είπε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του σύριζα σύντροφος Νίκος Φίλης. Για σκέψου! Να το έλεγε αυτό πριν από τις εκλογές. Αυτό να σκεφθείς. Να έλεγαν πριν στηθούν πρόωρα οι κάλπες ο Φίλης ο Τσίπρας, ο Σκουρλέτης, όλα τα παιδιά του σύριζα ότι το μνημόνιο δεν καταργείται.
Όταν οκτώ στους δέκα πολίτες τάσσονται υπέρ μιας συμφωνίας με τους δανειστές, κάθε καθυστέρηση χρεώνεται εις βάρος της κυβέρνησης, την οποίαν πλέον το 53% των Ελλήνων αξιολογεί αρνητικά όσον αφορά τη διαπραγματευτική της ικανότητα. Το μήνυμα, 44,2%, που στέλνουν στον Τσίπρα είναι σαφές.
Ουδέποτε στη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας έγιναν εκλογές τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο. Ακόμη και στις πιο ανώμαλες πολιτικά περιόδους, οι πολιτικοί ή η θεία τύχη περιφρουρούσαν ως κόρην οφθαλμού τα μπάνια του λαού.
Ήταν 13 Ιανουαρίου 2010 όταν ο ΓΑΠ έλεγε το πρώτο μεγάλο ψέμα για τις εξελίξεις στην ελληνική οικονομία. «Δεν υπάρχει περίπτωση ούτε να φύγουμε από το ευρώ ούτε να ποσφύγουμε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Δεν το έχουμε ανάγκη».
Αυτό είναι όντως ανέκδοτο. Για να γελά κανείς και να κλαίει ταυτοχρόνως. Είκοσι δύο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, με επιστολή τους στον πρωθυπουργό ζήτησαν, στο παρά πέντε της χρεοκοπίας, αυξήσεις μισθών και συλλογικές συμβάσεις.