Ο κόσμος δεν ακούει τίποτα για τον Δημητράκη. Έχει ξεφουσκώσει εντελώς το έργο και οι Κινέζοι έχουν μείνει με τα πακέτα στα χέρια; Δεν νομίζω. Δεν έχει δηλώσει οριστική αναδίπλωση ο Γιαννακόπουλος.
Απέναντι στον Πάμπλο Γκαρσία είναι ακατανόητη η συμπεριφορά του ΠΑΟΚ. Δεν τη δέχομαι με κανένα Χριστό. Έχω κάθε δικαίωμα να γράψω την άποψή μου σαν εραστής του ποδοσφαίρου, όχι απαραίτητα οπαδός του ΠΑΟΚ. Σε παρακαλώ.
Από την κυβέρνηση, επί Τζίγγερ στον Παναθηναϊκό, πίεζαν να του δώσουν το ΟΑΚΑ, μάλιστα με την ευχέρεια η ιδιοκτησία της ΠΑΕ να κάνει όποιες ρυθμίσεις θέλει στο Νο1 αθλητικό χώρο της Ελλάδος. «Δεν το θέλω» έλεγε ο Γιάννης Βαρδινογιάννης, αποκαλύπτει ο αποδυτηριάκιας.
Το πρώτο που θα πεις είναι ότι ο Γιόζεφ Μπλάτερ, το μεγάλο αφεντικό, το αφεντικό των αφεντικών, όπως λένε οι τσιτσιλιάνοι μαφιόζοι, ο κάπο ντι κάπι, πουλάει ηθική. Κι έτσι είναι. Όταν σου μιλάει για ηθική, για το ποιο είναι το καλό, ο φουκαράς, ο μπατήρης, ο τίποτας, τότε δεν έχει καμμία, μα καμμία αξία η κατήχησή του. Αποδυτηριάκιας μιλάει.
Μόνον ο αποδυτηριάκιας θα σου πει τη μεγάλη, την πικρή και ασήκωτη σε βάρος αλήθεια για τον Άρη. Ό,τι άλλο πέταξε το στα σκουπίδια. Έχουμε και λέμε, λοιπόν. Ένα γήπεδο έβριζε τον Σκόρδα στο ματσάκι με τον Απόλλωνα. Και ο Λάμπρος ο ομορφάντρας βρίζει τον Ηλιάδη, τον προηγούμενο πρόεδρο.
Γκέλα του Καραγκούνη. Από το περασμένο καλοκαίρι όφειλε να στείλει τον Πέτριτς στον Παναθηναϊκό. Αυτό σημαίνει ότι ασχολούμαι σοβαρά με την ομάδα, άσχετο αν η τυπάρα κινεί τα νήματα στο παρασκήνιο.
Αποσύρεται η χούντα τον Ιούλιο του 1974 και επανέρχεται η δημοκρατία. Δεν κάνω πλάκα. Είναι, βέβαια πολύ αστείο να το λες ότι τόσο εύκολα, σα να παρκάρεις και να ξεπαρκάρεις ένα γιωταχί, φεύγει μία χούντα και έρχεται κάτι άλλο που το λένε δημοκρατία. Κι όμως, έτσι έγινε. Όλα έγιναν σε μία νύχτα.
Ο Λάμπρος Σκόρδας τα έβαλε φόρα παρτίδα με τον Ηλιάδη, μετά την ήττα του Άρεως από τον Απόλλωνα. Τα ‘πιασε τα λεφτά της η ομάδα! Αυτό ακριβώς χρειάζεται ο Άρης στην, χωρίς υπερβολή, πιο ζοφερή στιγμή της Ιστορίας του. Να νομίζουν ότι θα σώσουν την ομάδα τα talk – show. Να βρίζει ο ένας τον άλλον σαν κυρά Κατίνες, ποια θα απλώσει πρώτη τη μπουγάδα.
Να τους λυπάσαι ήντουσαν οι οπαδοί του Ολυμπιακού τη χρυσή περίοδο του Κόκκαλη. Τους χάριζε ο Σωκράτης το ένα πρωτάθλημα καπάκι μετά το άλλο και δεν αντίκρυζες γάβρους ευτυχισμένους, απελευθερωμένους στην τρέλλα τους, στις γνωστές μολυσμένες θάλασσες της οπαδικής παραφροσύνης.