Άρης-Απόλλων. Ντέρμπυ ουραγών. Στα είπα όλα. Εκεί καταντήσαμε. Δύο μεγάλα ονόματα, δύο φετίχ του εγχώριου ποδοσφαίρου είναι στην πραγματικότητα στην απ’ έξω. Πάμε παρακάτω.
«Λεβαντίνο» λέγανε στην Κωνσταντινούπολη επί οθωμανικής αυτοκρατορίας τον Εβραίο που δεν ήταν Τούρκος, αλλά ούτε και δυτικός. Οι δυτικοί ήταν «φράγκοι», και μέσα στην «Φραγκία» εκτός από τους Γάλλους συμπεριλαμβανόταν Ισπανοί, Πορτογάλοι, Άγγλοι, Γερμανοί, Σουηδοί, το κάθε σόι που προερχόταν από Ούνους και σία.
Γιατί δεν έπαιξε μπάλλα ο Παναθηναϊκός στο Αγρίνιο; Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ας αφήσουνε τα σάπια, ότι ήταν κακή ημέρα, ότι δεν είχαν καλή ψυχολογία, ότι φταίει τούτο και το άλλο. Όλα αυτά είναι μακρυά από την αλήθεια.
Ο Σωκράτης Κόκκαλης για χρόνια διατηρούσε οικογενειακή φιλία με το βαρδινογιαννέικο. Ειδικά, η Αγάπη, η πρώην σύζυγος του καπετάνιου ήταν η κολλητή της Ελένης Κόκκαλη. Κάποια στιγμή μονάχα τα καλάσνικωφ δεν βγήκαν ανάμεσα στις δύο οικογένειες. Και μία ωραίαν εσπέραν Γιώργος και Σωκράτης πρώτο τραπέζι πίστα στη βίλα του Σαλονίκη και ανάμεσά τους ο Δημήτρης Μελισσανίδης.
Μπλέχτηκε και η ΑΕΚ στο επεισόδιο της κολάσεως που ανέβηκε στο θέατρο του Αιγάλεω. Ρεζίλια πράγματα. Για όλους. Και το πιο μεγάλο, το πιο προκλητικό ρεζιλίκι είναι να ρίχνουν ευθύνες στην αστυνομία.
Γιατί να μη χάσει ο Παναθηναϊκός από τον Παναιτωλικό; Και πώς να κέρδιζε μία ομάδα που δεν είναι χειρώτερή του, μάλιστα όταν ο Παναθηναϊκός δεν έπαιξε έτσι όσο μπορεί. Επόμενο να ηττηθεί 1-0.
Άσε τις εφημερίδες να πανηγυρίζουν για το 4-0 του Ολυμπιακού επί της Καλλονής. Το επίπεδο πια του μέσου γάβρου έχει ανέβει. Μεγάλωσαν οι απαιτήσεις. Είσαι ο μόνιμος πρωταθλητής. Τέσσερα στον ΠΑΟΚ, τέσσερα και στην Καλλονή. Τέσσερα θα ρίξει και στον Παναθηναϊκό όταν παίξουν στο Καραϊσκάκη. Και;
Τρία πράγματα έχει να δουλέψει η προεδράρα της ομαδάρας. Αποδυτηριάκιας μιλάει. Το πρώτο είναι να φτιάξει ομάδα. Ξεκινώ από το πιο δύσκολο. Θεός γίνεσαι στους αιώνες σαν πρόεδρος και το όνομά σου θα μείνει παντοτινό αν τα καταφέρεις η ομάδα να παίξει μπαλλάρα. Να την παραδέχονται και οι αντίπαλοι.
Σκέπτομαι αν είχε συνταχθεί νεκρολογία για τον Μίκαελ Σουμάχερ πριν από το ατύχημά του. Ναι, στα χρόνια μας συμβαίνει κι αυτό. Γιατί, δηλαδή, όχι πριν, αλλά μετά το μοιραίο να γράφονται, ανάλογα ποιος είναι ο νεκρός, λίγες ή, πολλές αράδες. Για τη ζωή του, τη δράση του, την προσφορά του.