Δεν έπαιξε τόσο βαρύ και προσβλητικό σκορ για καμμιά ομάδα στο μουντιάλ του 2014. Συνέβη σε βάρος της ίδιας της γηπεδούχου Βραζιλίας. Πού να το πεις. Η πιο εντυπωσιακή κατακρίμνηση της ομάδας που έχει πάρει τα περισσότερα μουντιάλ, αλλά και η απόλυτη επιβεβαίωση του Άγραφου Νόμου στη μπάλλα.
Παίζει ο Παναθηναϊκός με την Ρεάλ, αγώνας τσάμπιονς ληγκ, στη Μαδρίτη. Πρόεδρος Άγγελος Φιλιππίδης, προπονητής ο μακαρίτης Γιάννης Κυράστας. Μεσημέρι, ανήμερα του παιχνιδιού, η καστιλιάνικη ομάδα έχει καλέσει το “προεδρείο” της ελληνικής ομάδος σε μια κλειστή και σύντομη εκδήλωση. Όχι περισσότερα από 12 άτομα και από τις δύο πλευρές.
Αυτά μόνο στο ποδόσφαιρο θα τα δεις. Μιλάω για το 7-1 της Γερμανίας επί της Βραζιλίας. Μέσα στο έδαφος της Βραζιλίας. Με παρόντες χιλιάδες Βραζιλιάνους. Δεν υπάρχει κάτι άλλο που σου χαρίζει με τόσο κραυγαλέο, και τόσο αληθινό τρόπο, το βασίλειο του Απρόβλεπτου. Μόνον το ποδόσφαιρο.
Δεν ασχολούμαι με το παρελθόν. Τι έχει γίνει ανάμεσα σε Αργεντινή και Ολλανδία. Πολλά έχουν γίνει. Ξεχασμένα, όλα. Όσα κι αν έγιναν, ό, τι κι αν συνέβη. Αυτό που έχω να πω εγώ είναι άλλο.
Ούτε τα γκολ που έμπαιναν το ένα μετά το άλλο δεν ήταν σε θέση να μετράνε οι διεθνείς της Βραζιλίας στον ημιτελικό με την Γερμανία. Ένα συνονθύλευμα παικτών. Μία «ομάδα» που φτιάχτηκε από άτομα που ήρθαν από τη διαδήλωση για την ΔΕΗ.
Με συνοπτικές διαδικασίες στρατοδικείου της ναζιστικής Γερμανίας εκθρονίστηκε από πρώτη ποδοσφαιρική δύναμη στον κόσμο η Βραζιλία. Με συντριβή 7-1 σε ημιτελικό που θύμιζε περισσότερο το καρναβάλι του Ρίο ντε Τζανέιρο κι όχι το δρόμο για τον τελικό του μουντιάλ. Κανένας στον πλανήτη όλο δεν περίμενε τέτοια ταπεινωτική καθαίρεση.
Δεν έχω δει ποτέ κάτι τέτοιο. Η απόλυτη ταπείνωση μιας ομάδας που οδήγησε το ποδόσφαιρο σε ονειρικά επίπεδα. Πρόδωσε την ταυτότητά της και το πλήρωσε με τον πιο σκληρό τρόπο. Μέσα στην έδρα της, σε ημιτελικό παγκοσμίου κυπέλλου.
Επειδή έχουμε μνήμη. Επειδή δεν ξεχνάμε. Τα πράγματα δεν είναι πρωτοφανή όσον αφορά την Βραζιλία. Δεν είναι, δηλαδή, η πρώτη φορά που η ομάδα μύθος του παγκόσμιου ποδοσφαίρου υπονομεύει η ίδια το μύθο της.
Να προσέχουμε τι διαβάζουμε. Δεν είπε ο Κρόϋφ, ο μεγάλος Κρόϋφ, ότι θέλω Γερμανία στον τελικό και δεν μ’ ενδιαφέρει τι θα κάνει η Ολλανδία. Ούτε είπε Δεν θέλω Βραζιλία. Μ’ αυτά που είπε ο μεγάλος Κρόϋφ, με τον τρόπο του δήλωσε άνθρωπος του ποδοσφαίρου. Δηλαδή;
Είναι αδύνατον να μην παίρνει ο Ρόμπεν. Και για να τρέχει σε κάθε ματς και να ‘ναι ετοιμοπόλεμος και στα 90, και αν χρειαστεί και στην παράταση, σημαίνει ότι ο Ολλανδός φαλακρός και ξυρισμένος μαζύ τα παίρνει χοντρά. Και πράμα πολύ προχωρημένο. Αυτό θα σου πει ο άνθρωπος της δουλειάς. Της φυσούνας.