Η δουλειά του Νταμπίζα στον Παναθηναϊκό, να το πούμε απλά, ήταν να φέρνει λεφτά στο μαγαζί. Να βρίσκει παίκτες στα μέτρα της τσέπης του Αλαφούζου και στα κυβικά της ομάδας, που θα την βοηθούσαν να διακριθεί, αλλά κι αν χρειαστεί να μεταπωληθούν να φέρουν φράγκα στο ταμείο.
Τι έγινε,ρε, παιδιά στο άδειο ΟΑΚΑ και πέφτει πανηγύρι ξέφρενο για πάρτη της εθνικάρας ομαδάρας. Έγινε κάτι απίστευτο και απίθανο, και επομένως δικαιολογημένος ο μέγας ενθουσιασμός και οι έπαινοι στα παιδιά της Ελλάδος.
Είναι παίκτης καριέρας. Μιας κάποιας αξίας. Θα έρθει στην Ελλάδα; Απίθανο. Σ' άλλον πλανήτη δεν είναι η Ελλάδα. Στην Ευρώπη είναι, αλλά ποδοσφαιρικώς είναι αγορά γάμα εθνικής. Άρα να μην κοροϊδευόμαστε ότι στην ομαδάρα μας ήρθε, θα έρθει ο παικταράς.
Μέχρι που κέρδαγε το καφενείο της εθνικής ομάδας στη Ρώμη. Δεν ήταν καφενείο η Ελλάδα χθες κόντρα στην Ιταλία, αλλά την λες καφενείο, πρώτον, διότι δεν ξεχνάς τα χάλια της μέχρι χθες και, δεύτερον, διότι δεν γίνεται να σταματήσει να είναι αυτό που δείχνει μήνες, χρόνια, σ' ένα ματς
Το πρώτο ματς που έδωσε η εθνική Ελλάδος ήταν Απρίλιο του 1929 στη Λεωφόρο, με αντίπαλο την Ιταλία. Όχι ακριβώς με την κανονική εθνική Ιταλίας, αλλά με κάποιους δεύτερης επιλογής ποδοσφαιριστές από Ιταλία.
Γίνονται μιλημένες δουλειές στο γήπεδο; Γίνονται. Δεν σε παίρνει να πεις ότι όλα παίζονται καθαρά. Και το ξέρουμε ότι το φτιαγμένο αποτέλεσμα στήνεται για την κονόμα.
Αλλο το ζουζού κι άλλο το βουντού. Μην τα μπερδεύουμε. Το ζουζού -και δεν μιλάμε για τον γιο του Ζιζού ή τον ανιψιό του μπιζού- αφορά στις καρμικές ιδιότητες που έχει ένα ξόρκι.