Να πέφτει πρόστιμο. Μια πρόχειρη σκέψη είναι αυτή. Για σιγά, κύριε επαγγελματία ποδοσφαιριστή. Ποιος σου είπε, πού το έχεις δει γραμμένο στο συμβόλαιό σου ότι δικαιούσαι να με φτύνεις. Εμένα τον θεατή, τον τηλεθεατή. Εμένα που σε πληρώνω.
Στην τηλεόραση αρχίζει το ματς Εστορίλ-Παναθηναϊκός. Τι γίνεται εδώ; Κάνε ζάπιγκ, μικρέ. Άλλαξε κανάλι. Γιατί; Άδειο το γήπεδο, εντελώς. Δεν υπάρχει ψυχή, σου λέω. Τι να δω; Παιχνίδι χωρίς κόσμο δεν αξίζει.
Έλα στη θέση του προπονητή. Τραγικό, σου λέω. Να βλέπεις με τα μάτια σου, μπροστά σου, στα δέκα και στα 50 μέτρα, τους παίκτες σου να κοροϊδεύουν. Τι κάνεις; Δεν είναι φιλολογικό το ερώτημα. Τι μπορείς να κάνεις αν ήσουν στη θέση του Αναστασιάδη.
Ήταν καλός ο Ολυμπιακός, λέει. Μέτριος ήταν ο Ολυμπιακός, λέει ένας άλλος. Άκουσα και το άλλο. Βαρύς φάνηκε ο Ολυμπιακός, μία άλλη άποψη. Μιλάμε για καφέ; Βαρύς, γλυκός, σκέτος, μέτριος, και σε χοντρό φλυτζάνι. Λέμε τέτοια;
Ανέβηκε σκαλοπάτι ο Ολυμπιακός επειδή κέρδισε την Αθλέτικο Μαδρίτης; Δεν λέγονται τέτοια πράγματα. Ένα αποτέλεσμα, όσο καλό κι αν είναι δεν αλλάζει το επίπεδο μιας ομάδας.
Καβαλάει το αεροπλάνο για πρώτη φορά στη ζωή του. Φεύγει από τον τόπο του, την Τουρκία, και βγαίνει για πρώτη φορά στο εξωτερικό. Βρίσκεται στο Λονδίνο. Και στο γήπεδο της Άρσεναλ. Εμπειρίες πρωτοφανείς για το φτωχαδάκι. Σα να άλλαξε πλανήτη. Να μετανάστευσε από την Γη.
Αποτυχία θα ήταν για τον Ολυμπιακό αν δεν κέρδιζε την σουηδική αντίπαλό του. Με Αθλέτικο ο πρωταθλητής έδειξε ότι μπορεί να διεκδικήσει πρόκριση στο τσάμπιονς ληγκ...
Στο ποδόσφαιρο, στο διαρκή και ασταμάτητο πόλεμο του ποδοσφαίρου, μια νίκη, όσο τρανή κι αν είναι δεν λέει τίποτα. Να, γιατί ακόμα και ο πόλεμος των άστρων στο ποδόσφαιρο δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα παιχνίδι.
Εδώ και 45 χρόνια παίζεται το ίδιο έργο στην Ελλάδα κι όμως ακόμα δεν το χωνεύουν οι περισσότεροι, όσο και να τους το δώσει μασημένο φαγητό η πραγματικότητα.