Στην εποχή του, και δεν είναι τόσο μακρινή, ήταν σχεδόν άγνωστη η έννοια της οικολογίας. Η προστασία του περιβάλλοντος. Η τροφική αλυσίδα. Επιστήμονας, με ανοικτό μυαλό και τακίμι με στοχαστές, συγγραφείς, καλλιτέχνες. Ακούστηκε περίεργο όταν είπε πώς όλο θα μειώνεται ο αριθμός των ψαριών, έτσι αδίστακτα και χωρίς όρια ψαρεύουν οι επαγγελματίες αλιείς .
Ο αγαπημένος μου. Δεν ανέβηκε ποτέ στο βάθρο, τρίτος ισάξιος και ισοϋψής δεν υπήρχε, και για χρόνια το χρυσό και το αργυρό μετάλλιο το έπαιρναν Αλ Πατσίνο και Ρόμπερ Ντε Νίρο. Ούτε έγινε ποτέ «ζεν πρεμιέ», δεν πέρασε τη φάση των Τζόνυ Ντεπ και του Μπρατ Πητ, Λεονάρντο ντι Κάπριο και Ματ Νταίημον! Όλοι τους παικταράδες αυτοί, ασυναγώνιστοι, με ταλέντο παραπάνω απ' αυτό που απαιτεί η βιομηχανία του σινεμά.
Φάτσα κινηματογραφική. Και ψυχή που αποζητούσε να συναντηθεί με τους αγνώστους μύθους της πατρίδας του. Γεννήθηκε κοντά στο Όσλο το 1861 και δεν του έφθανε να αράξει στην αγριότητα της παγωμένης φύσης και να βρει τις ισορροπίες με τον εαυτό του. Όχι. Δεν ησύχαζε αν δεν πλησίαζε όσο γίνεται τον Βόρειο Πόλο.
Όταν φθάσεις στην κορυφή, όπως η Κάθριν Χέπμπορν, έχεις την πολυτέλεια να γράφεις το σύμπαν. Είμαι αυτός που είμαι, κι άμα γουστάρετε. Δεν σας καλοπιάνω, δεν προδίνω τον αληθινό μου εαυτό, κάνω είμαι στο ρετιρέ και κάνω ό,τι γουστάρει η ψυχή μου.
Σήμερα το δεύτερο επεισόδιο της τριολογίας του αποδυτηριάκια, παλαιομοδίτικα το λες και αφιέρωμα. Θέμα ο περιβόητος ''Μάης ’68'', που λόγω της επετείου των 50 χρόνων επανέρχεται φέτος περισσότερο αναμνηστικά. Τι άλλο καλύτερο για τους παγκόσμιους επαγγελματίες, προσκυνητές και υμνητές, του τίποτα. Φοβερή αλητεία, πράγματι. Το ηττημένο να στήνεται στο βάθρο του θριαμβευτικού νικητή. Το αποτυχημένο να τραγουδιέται ως ανεπανάληπτη επιτυχία.
Ασφαλώς παίρνω κι εγώ θέση απέναντι στην τηλεόραση να παρακολουθήσω τη μαλακιούλα που λέγεται Eurovision. Μη μασάτε ότι σνομπάρω το σώου. Δεν κατάλαβα. Τι με περάσατε; Περιθωριακό, έναν καλόγερο, κάποιο γραφικό ασκητή, αναχωρητή. Δεν έχω κόψει ακόμα τις επαφές μου με τον κοσμάκη. Άρα, για να ξέρω που ζω, που κυκλοφορώ και από ποιόν κόσμο είμαι περιτριγυρισμένος, παίρνω μάτι και την Eurovision, όπως κάθε τι που πλασάρεται στη μάζα, στον πολτό.
Εμείς, όμως, που βλέπουμε ακόμα μπροστά μας, αυτά τα εκατομμύρια ανθρώπων
μέσα στο φως των προβολέων,
ανάμεσα σε βρισιές, σε γαβγίσματα σκύλων
που ζούμε ακόμα μ' εκείνες τις εικόνες,
Γεννήθηκε στο παλάτι του Μπάκιγχαμ. Βαπτίστηκε στο δωμάτιο Μουσικής των ανάκτορων με νερό που έφεραν από τον Ιορδάνη ποταμό. Η μητέρα του έγινε βασίλισσα της Αγγλίας όταν αυτός ήταν 3 χρονών. Από τότε, το 1951 είναι ο κληρονομικός διάδοχος του θρόνου. Και παραμένει, διάδοχος εδώ και 67 χρόνια. Ο απόλυτος τίποτας.
Τα είπε όλα η ταινία. Η πολύ μεγάλη ταινία “Αμαντέους”, του 1984, του Τσέχου Μίλος Φόρμαν, που δικαίως είχε πάρει οκτώ όσκαρ. Υποτίθεται ότι το έργο είναι για τον Βόλφγκραντ Αμαντέους Μότσαρτ, τον μέγιστο μουσικό. Σ' αυτόν, και σε 3-4 ακόμα κλασικούς σταματάει η μουσική δημιουργία.
Ο εθνικός ήρωας της Αλβανίας είναι Έλληνας! Πιο σωστά, ελληνικής καταγωγής. Ελληνοσερβικής, για να είμαστε πιο ακριβείς. Μάνα Σέρβα, πατέρας ο Ιωάννης Καστριώτης, γκέκικης καταγωγής, με ρίζες από Ημαθία μεριά, σκληρό καρύδι, φύλαρχος στην Κρόγια, ο οποίος το 1423 αντιστάθηκε στην περιοχή του όταν εμφανίστηκαν οι Τούρκοι. Ακόμα δεν έχει πέσει η Κωνσταντινούπολη, το Βυζάντιο κρατάει και ο Γιώργος Καστριώτης, για τους Αλβανούς Γκιόργκι Καστριότι, είναι πιτσιρίκι.