Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΣΑΡΛΩ

Τον θεωρώ τον μεγαλύτερο ηθοποιό στην Ιστορία του κινηματογράφου. Τον Τσάρλυ Τσάπλιν, που επινόησε τη φιγούρα Σαρλώ. Ο δεύτερος, κατ' εμέ, μεγαλύτερος ηθοποιός του σινεμά, είναι ο επίσης Άγγλος, ένα χρόνο νεώτερος του Τσάπλιν, ο Σταν Λώρελ, ο “Λιγνός” στο δίδυμο με τον “Χοντρό” Όλιβερ Χάρντυ.

Ο ΘΕΟΣ ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ

Μπαίνεις στην εκκλησία, κάνεις τον σταυρό σου, φιλάς τις εικόνες του Χριστού και της Παναγίας. Ντροπή. Να μην υπάρχει μία αγιογραφία, ένα άγαλμα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, να το προσκυνήσεις. Αυτή είναι η ντροπή. Να μην αναγνωρίζεται ως Θεός, ως ισόθεος, έστω ως ημίθεος η εκτός συγκρίσεως πρώτη μεγαλοφυία που γεννήθηκε από καταβολής.
 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΞΕΒΡΑΚΩΝΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ... ΦΩΤΙΖΕΙ

Παίζω με ανοικτά χαρτιά. Ο αποδυτηριάκιας είναι με τον Νικία. Πιτσιρικάδες πηγαίναμε σινεμά και είμασταν με κάποιον, συνήθως όχι με τον καλό, με το παλληκάρι του έργου. Δικός μας ήταν ένας Ινδιάνος, όχι κάποιος από τους καουμπόυδες. Κάποιες φορές κάναμε κέφι τον γκάγκστερ, ίσως και τον παρεξηγημένο μπάτσο της ταινίας.

Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΣΙΝΕΜΑ

Η μεγαλύτερη ντίβα που γεννήθηκε ποτέ. Ντίβα σημαίνει θεά, άρα δεν κτίζεται, δεν κατασκευάζεται. Η θεά ''το έχει'', το κουβαλάει επάνω της αυτό το κάτι που ξεχωρίζει και την τοποθετεί στην crem de la crem, υψηλή θέση της κορυφής. Η Γκρέτα Γκάρμπο, η ασυναγώνιστη ντίβα, θεωρείται η πιο όμορφη γυναίκα στην Ιστορία του κινηματογράφου.
 

Η «νυμφομανης λεσβια»

110 χρόνια από την γέννηση της, και ακόμα απασχολεί τον παγκόσμιο τύπο, την λογοτεχνία και την φιλοσοφία. Και η ειρωνεία είναι ότι αυτή η πολυγραφότατη συγγραφέας και σύμβολο του φεμινιστικού κινήματος, ό,τι έκανε, το έκανε στην σκιά ενός άνδρα. Η ιδιότυπη ερωτική και πνευματική σχέση της με τον Σαρτρ είναι ο πρώτος συνειρμός που συνοδεύει το όνομα Μπωβουάρ.

ΑΣΗΜΕΝΙΑ ΤΡΟΜΠΕΤΑ ΤΥΛΙΓΜΕΝΗ ΣΕ ΒΕΛΟΥΔΟ

Το θέατρο είναι αληθινό όταν στη σκηνή επάνω είναι ηθοποιοί. Κάποιοι που ζωντανεύουν τους ήρωες, τους χαρακτήρες του έργου. Με κάποιους που παριστάνουν τους ηθοποιούς στο σανίδι δεν λειτουργεί ο θρίαμβος του θεάτρου.

Η ΜΑΥΡΗ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΤΟΥ ΚΑΜΠΑΡΕ

Σύμβολο της εποχής της η Αμερικανίδα Josephine Baker γνώρισε προπολεμικά την αποθέωση στην Ευρώπη. Πρώτα στο λατρεμένο της Παρίσι με τις ημίγυμνες και κάτι... περισσότερο εμφανίσεις της στα Φολί Μπερζέρ και τα Καζινό ντε Παρί, αλλά και σε περιοδείες εκτός Γαλλίας. Χορεύτρια, τραγουδούσε κιόλας.

ΦΑΣΟΥΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΙΝΑ ΚΑΙ ΚΛΑΝΙΑ

Και χθες μαγειρίτσα έφαγε ένας φίλος μου. Έχει τρελαθεί ο άνθρωπος από το περασμένο Σάββατο να τρώει κάθε ημέρα μαγειρίτσα που ο ίδιος φτιάχνει. Μαγειρίτσα από σταμναγκάθι. Και γαμώ το χόρτο! Αντί να ρίχνει μαρούλια και όποια άλλη πρασινάδα στην κατσαρόλα, από τότε που έμαθε το σταμναγκάθι δίνει ρεσιτάλ στην κουζίνα του. Το επίτευγμα!

Ο ΜΕΛΑΜΨΟΣ ΣΤΟ ΛΩΡΕΝΣ ΤΗΣ ΑΡΑΒΙΑΣ

Τελικά, λες, και το σινεμά βρέθηκε επειδή ήταν απαραίτητο να καταγραφούν στην αιωνιότητα κάποιες ωραίες γυναίκες, κάποιοι ωραίοι άνδρες με φυσική ομορφιά, με ομορφιά φυσικής αλήθειας. Όπως ο Ομάρ Σαρίφ. Αυτή είναι η κουβέντα μου στην κιόλας πρώτη ματιά της εικόνας του Αιγύπτιου γόη. Στο πρόσωπο, μάλιστα, του ηθοποιού διαβάζεις το διάβα της ανθρώπινης φυσιογνωμίας από την προϊστορία, όταν ακόμα ήταν πρωτόγονος, μέχρι το Σήμερα.