Ο πρώτος αρειανός. Φανατικός οπαδός του Άρεως. Πολλά χρόνια πριν ιδρυθεί η ομάδα στη Θεσσαλονίκη. Αφιέρωσε όλη του την ζωή στη μελέτη του κόκκινου πλανήτη, του Άρεως. Ποιο ποδόσφαιρο, μιλάμε για αστρονομία. Για τον άνθρωπο που φαντασιωνόταν, με βάση τις επιστημονικές παρατηρήσεις του, τι σοϊ πράγμα είναι ο Άρης.
Για τα φρονήματα της, την είπαν δεξιά, βασιλόφρονα, εθνικίστρια και χουντικιά. Για την δουλειά της την είπαν στρίγγλα και αυταρχική. Η Σοφία Βέμπο ήταν τελικά μια καλλιτέχνης που ένωσε και δίχασε το κοινό.
… έλεγαν οι παππούδες μας, και σήμερα μοιάζει τόσο επίκαιρο και αναγκαίο όσο ποτέ. Η ανάγκη για το τοπικό δεν είναι μόνο μια απάντηση στην ισοπεδωτική παγκοσμιοποίηση ή στην απρόσωπη αγορά που θέλει να μας επιβληθεί. Είναι η ανάγκη να ζήσουμε με τα «δικά» μας, να σταθούμε στα πόδια μας και να νιώσουμε περήφανοι.
Σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου και να πας, η γειτονιά με τα παλιά κτίσματα, εκεί που την ονομάζουν «παλιά πόλη», έχει και το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Ακριβώς όπως συμβαίνει και στις Ελληνικές πόλεις. Και δόξα το Θεο, μπορεί οι περισσότερες πόλεις μας να έχουν τα χάλια τους, αλλά εκεί που βρίσκεται η παλιά πόλη όλα αλλάζουν…
«Σκάσε μωρή», «Γύρνα μωρή», «Σκύψε μωρή να πάρει ο κόσμος μάτι», «Γύρνα μωρή να σε δούμε και από πίσω» …Φράσεις που ακούγονται πάνω σε – υποτιθέμενο- θεατρικό σανίδι από κάποιον που ποιεί ήθος (ηθοποιό) και ακούει στο όνομα Μάρκος Σεφερλής.
... Ο έρωτας δεν δέχομαι ότι είναι εκείνο το τυφλό πάθος που γεννάει τις τραγωδίες της ζωής, όσο καίνε οι φλόγες του, και όταν σβήνουν προκαλεί τις πιο αστείες κωμωδίες που παίζονται, επειδή η κάψα παραμένει.
Ο έρωτας δεν αρχίζει ποτέ και δεν τελειώνει ποτέ, δεν είναι δυνατός παρά μονάχα ανάμεσα σε δύο πλάσματα που σκέφτονται ίδια, αισθάνονται ίδια, κι έχουν την ίδια βούληση.
Ρεμάλι. Και μια ζωή πότης. Διαβάζεις τις ιστορίες του και κάθε δεύτερη αράδα αναφέρεται στο ουίσκυ. Οι ήρωες των έργων του δεν έχουν τίποτα άλλο στο κεφάλι τους παρά πότε θα περάσουν από το μπαρ. Πότε θα βρέξουν το στόμα τους με κάτι πιοτερό.
Και ζοχάδας να μην είσαι δύσκολα να μη στη σπάει όλο αυτό το καραγκιοζιλίκι με τη Γιορτή, λέει, της Γυναίκας. Τι ξεφτύλα είναι αυτή. Όχι, δεν θα επαναλάβω τις μαλακιούλες που λένε από τις τηλεοράσεις και τις ειδικές εκπομπές, και τα ειδικά αφιερώματα για το ρόλο της γυναίκας. Όλοι και όλες τους είναι λάθος. Τα πάντα που άκουσα είναι για φτύσιμο.
Το πνίγεις στην κούνια το μωρό αν γνωρίζεις ότι θα γίνει Χίτλερ, Χίμλερ, Χάϊντριχ, αυτά τα τρία «Χ» είναι οι κορυφαίοι της ναζιστικής Γερμανίας. Το σκοτώνεις το βρέφος και γράφεις εκεί που δεν πιάνει μελάνι τον παπά, ο οποίος θα σου πει το παραμύθι του, ότι είναι αμαρτία να αφαιρείς τη ζωή από πλάσμα του Θεού.
Στο θρόνο πρόκειται να ανέβει ο Αρθούρος, ο μεγάλος γιος. Ο Ερίκος ο Η’ προορίζεται να γίνει αξιωματούχος της Εκκλησίας. Από βρέφος ακόμα ο Henry παίρνει παιδεία βασιλόπουλου, και κουλτούρα εξουσιαστή, όμως δεν έχει όπως ο αδελφός του την τύχη του διαδόχου του βασιλιά πατέρα τους Ερίκου του Ζ’. Μια ιστορία πραγματική βγαλμένη από το παρελθόν της Αγγλίας.