Σε λίγες βδομάδες η Δημοκρατική Συμπαράταξη, το Ποτάμι, η Δημοκρατική Αριστερά και επιφανή στελέχη του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ πρόκειται να ψηφίσουν αρχηγό μιας νέας Κεντροαριστεράς. Χωρίς να έχουν αποφασίσει ακόμα τι θα πιστεύει αυτή η Κεντροαριστερά! Επισήμως. Γιατί ανεπίσημα το είδαμε στην προχτεσινή ψηφοφορία στη Βουλή. Πιστεύει Πασοκοσύριζα. Στην πράξη.
Έχεις σκεφθεί, έστω για δύο λεπτά μονάχα, τι σημαίνει Συνέδριο, ειδικά ενός αριστερού κόμματος; Συμβουλεύω να μην προσπαθήσεις καν να το σκεφθείς, ούτε για μια στιγμή. Θα ζαλιστείς. Θα σου 'ρθει σκοτοδίνη. Μήπως αυθόρμητα αρχίσεις να κτυπάς το κεφάλι σου στους τοίχους. Επειδή είναι πολύ εύκολο να αντιληφθείς ότι σ' έχουν πιάσει για μαλάκα. Όχι, ακριβώς. Στην πραγματικότητα σε θεωρούν για πολύ μαλάκα. Ποιοι;
Γίνεται πρωθυπουργός το 1981 ο Ανδρέας Παπανδρέου. Αυτό σημαίνει ότι ένας άνθρωπος, μόνον αυτός, και χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν τις δεσμεύσεις του προεκλογικά, αποφασίζει όπως γουστάρει.
Τι νόημα είχε το Συνέδριο του Σύριζα που έγινε πριν ένα χρόνο τέτοιες μέρες. Ποιο, δηλαδή, ήταν το αποτέλεσμα των εργασιώνς» του. Φοβερό. Μόνον ένας μπάμιας αριστερός το λέει έτσι. «Εργασίες» τα λόγια. Που δεν είναι λόγια αθώα και αληθινά, αλλά ανοησίες.
Για άλλη μια φορά είμαι περήφανος που είμαι Έλληνας. Που ζω σε μια χώρα, που η βουλή της, παρόλο που έχει απομακρυνθεί πολλά χρόνια από την αρχαία μας πολιτιστική κληρονομιά, εξακολουθεί να παράγει πολιτισμό και να συμπληρώνει κενά, που δεν τα είχαν προβλέψει ακόμα και οι δήθεν σοφοί πρόγονοι μας. Λες κι αυτοί δεν είχαν διεμφυλικούς.
Ουδείς σχολιογράφος και πολιτικός αναλυτής ούτε καν ασχολήθηκε με το νούμερο, με το κονδύλι που απαιτήθηκε, προκειμένου να διοργανωθεί το κομματικό Συνέδριο του Σύριζα. Πόσα λεφτά, ρε, κόστισε η δουλειά να το μάθει, τουλάχιστον, αυτός που πλήρωσε τη ζημιά από την τσέπη του.
Πριν από ένα χρόνο. Στις 13 Οκτωβρίου σα σήμερα ξεκίνησε το Β' συνέδριο του Σύριζα. Και τι έγινε, λες; Αγκαλιές και φιλιά, ένας ενθουσιασμός επικράτησε. Υπουργοί και μέλη του κόμματος συμπεριφερόντουσαν λες κι είναι πετυχημένοι. Λες και έπιασαν τους στόχους τους με την ανάληψη των ευθυνών τους ως κυβέρνηση.
Όλοι οι μαλάκες κατηγορούν αυτόν τον Κάρλες Πουτζδεμόν (φώτο με την Ρουμάνα σύζυγό του), τον ηγέτη, λέει, του κινήματος για την ανεξαρτησία της Καταλωνίας, γιατί έκανε πίσω και δεν προχώρησε στην απόσχιση από την Ισπανία. Έγινε το δημοψήφισμα, ψήφισαν δύο εκατομμύρια Καταλανοί , το 96% είπε «Ναι» να κόψουν τις παρτίδες τους με την Ισπανία και αυτός ο Πουτζδεμόν αποδείχτηκε χειρώτερος του Τσίπρα. Μέχρι «kolotouba» τον είπαν τα ισπανικά μήντια.
Δεν ξέρω αυτοί που μιλάνε διαρκώς για Δημοκρατία πώς τη φαντασιώνονται. Να μη βρέχει ποτέ; Να σκάμε όλοι από υγεία; Να τρέχουν τα λεφτά από τα μπαντζάκια μας; Να φιλιώσουν όλοι με όλους; Να σταματήσουν οι απάτες; Να το βουλώσουν οι ψεύτες; Να μηδενιστεί το αστυνομικό δελτίο συμβάντων; Όποια κι αν είναι τα ευγενή οράματα καθενός, δεν έχουν καμιά σχέση με τη Δημοκρατία.
Άσε να λένε μερικοί - μερικοί για τον Άδωνη Γεωργιάδη. Επόμενο είναι να μην τους είναι συμπαθής. Περίεργο, άλλωστε, θα ήταν να είχε μονάχα θαυμαστές ένας παίκτης τόσο δραστήριος. Μέσα σ’ όλα. Που τον βρίσκουν μπροστά τους κι εκεί που δεν τον περιμένουν.