Ο Κώστας Καραμανλής ...έλυσε και πάλι τη σιωπή του. Μετά την έκκληση του υπέρ του ναι στο δημοψήφισμα που δεν του βγήκε σε καλό, αφού υπερίσχυσε συντριπτικά το όχι, τώρα ζήτησε από τους πολίτες να ψηφίσουν Μειμαράκη. Σε καλό του.
Ποτέ οι Έλληνες πολιτικοί δεν πίστεψαν στη δύναμη της συνεργασίας. Ποτέ δεν ένωσαν εκ πεποιθήσεως τις δυνάμεις τους για την ευημερία της χώρας, αλλά μόνο ευκαιριακά. Απόδειξη ότι καμία από τις 11 συνολικά συμμαχικές κυβερνήσεις που σχηματίστηκαν από καταβολής του ελληνικού κράτους, δεν μακροημέρευσε.
Ζητήσανε από τον παρεμβατικό συγγραφέα Απόστολο Δοξιάδη τη κριτική του για τα πολιτικά συνθήματα με τα οποία ο Σύριζα είχε κερδίσει τις εκλογές. Να μιλήσει και ένας πνευματικός άνθρωπος, ρε γαμώτο!
Πόσο ανάγκη έχουμε να μην ακούμε μαλακίες. Το καταλαβαίνεις εαν από τύχη, από σπόντα διαβάσεις κάτι που έχει ενδιαφέρον, ουσία, περιεχόμενο. Τότε αισθάνεσαι θύμα του καιρού σου, ένας εισπράκτορας ανοησιών, γελοιότητας που φτύνουν στα σοβαρά οι πρωταγωνιστές της καθημερινότητάς μας.
Όλα τα γκάλοπ, το ένα καπάκι μετά το άλλο, λένε το ίδιο πράμα. Ότι δεν ισχύει σήμερα η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον Σύριζα και τη ΝΔ, όπως αυτή καταγράφηκε στις προηγούμενες εκλογές. Ότι τα δύο κόμματα παίζουν με διαφορά στήθους. Ότι η υπόθεση της πρωτιάς είναι θρίλερ.
Λόγο στη σύνθεση της νέας κυβέρνησης και ιδιαίτερα στο διορισμό του υπουργού των Οικονομικών ζητούν να έχουν οι δανειστές. Και δεν εννοώ τις παρασκηνιακές παρεμβάσεις σαν κι αυτές το προηγούμενο επτάμηνο για την αποπομπή Βαρουφάκη ή τον ορισμό γενικού γραμματέα εσόδων.
Ο πρώτος αρχηγός κόμματος που παραλλήλισε την πολιτική, πιο συγκεκριμένα τη διακυβέρνηση της χώρας, με το ποδόσφαιρο ήταν ο Κινέζος, δηλαδή ο Κώστας Σημίτης. Φόρα παρτίδα ο ο κοντός παρομοίασε τον πρωθυπουργό με προπονητή.
Κάποτε τους παλιούς καλύτερους καιρούς ακόμα και η υποκριτική του πολιτικού καθωσπρεπισμού είχε μια γοητεία. Δεν ήταν όλα στημένα και οι μονομάχοι του συστήματος τηρούσαν έστω και υποτυπωδώς τα προσχήματα.
Σημειώστε το και θα με θυμηθείτε. Πάμε για εκλογές το Φεβρουάριο. Ναι, ναι. Όποιος και να κερδίσει τώρα θα είναι προσωρινός, αναλώσιμος, όπως οι προκάτοχοι του από τον Οκτώβριο του 2009.
ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ: «Ξέρουμε να υποδεχόμαστε τους πρόσφυγες πολέμου ως λαός...». - (...Και ως κυβέρνηση στην υποδοχή των προσφύγων είμαστε ...Τασίες σκέτες).