Δεν έχασαν την ευκαιρία τα ΜΜΕ που αντιπολιτεύονται τον Σύριζα. Είναι οι γνωστοί κύκλοι που δεν γουστάρουν με τίποτα μια κυβέρνηση της αριστεράς, έστω και μαϊμού αριστεράς. Ντροπή, λένε, που ο Τσίπρας έστειλε τον μεγάλο του γιο σε ιδιωτικό σχολείο.
Πέρασαν 26 χρόνια από το 1989, εποχή της πρώτης επανάστασης κατά των πολιτικών δεινοσαύρων και οι συζητήσεις για το νέο και το παλιό της πολιτικής είναι και πάλι στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας.
Όχι μόνον στα ολοκληρωτικά καθεστώτα, αυτά που χαρακτηρίζονται φασιστικά και κομουνιστικά και δικτατορικά, αλλά και στα λεγόμενα δημοκρατικά, ο αρχηγός κράτους είναι κυρίαρχος. Πανίσχυρος. Είτε κυβέρνηση σαν πρωθυπουργός, είτε σαν πρόεδρος δημοκρατίας.
Κάνει λάθος όποιος πιστεύει ότι στις 20 Σεπτεμβρίου ψηφίζουμε για την εκλογή νέας κυβέρνησης. Τι θα πει νέα κυβέρνηση; Θα πεί αλλαγή του τρόπου διακυβέρνησης, προφανώς με νέο πρόγραμμα.
Αυτά που έχει πει ο Βαρδινογιάννης για τον Κόκκαλη, ο Αλαφούζος για τον Μαρινάκη είναι του κατηχητικού σε σύγκριση με τις κατηγορίες που βγήκαν στον αέρα μετά την παραίτηση της κυβέρνησης Τσίπρα.
Να ξεκαθαρίσω κάτι. Χαρακτήρισα «γραφικό» τον σύντροφο Βασίλη Λεβέντη επειδή πράγματι είναι γραφικός. Μια φιγούρα που με την πρώτη κάνει μπαμ, ξεχωρίζει, «γράφει» στο μάτι του άλλου.
Το θέμα είναι πολιτικό. Ο Κώστας Καραμανλής το χαβά του. Όλοι οι πολιτικοί είναι στην πρίζα λόγω των εκλογών κι αυτός, ο πρώην πρωθυπουργός και σήμερα βουλευτής της ΝΔ σουλατσάρει από νησί σε νησί. Στις πατσές του!
Είσαι βουλευτής με τη σημαία ενός κόμματος. Κάποια στιγμή αντιλαμβάνεσαι ότι το κόμμα σου, η σημαία σου, ξηγιέται πούστικα. Τι κάνεις σα σοβαρός άνθρωπος; Σηκώνεσαι και φεύγεις. Μόνον;
Τα μνημόνια δεν καταργούνται! Αυτό δεν το λέει ο Σόιμπλε, ούτε η Λαγκάρντ. Το λέει και το υπογράφει η «Απόφαση» της ΚΟΕ, της Κομουνιστικής Οργάνωσης Ελλάδας, που μέχρι πρόσφατα ήταν στον Σύριζα και αποτελούσε μία από τις συνιστώσες του κυβερνώντος κόμματος.
To debate υποτίθεται ότι είναι μια δημοκρατική διαδικασία. Υποτίθεται. Να αποκλείσουν τον Βασίλη Λεβέντη, που όλα δείχνουν πως θα αποτελέσει τη μεγάλη έκπληξη των εκλογών, το καταλαβαίνω. Ο πίτσας δεν είναι εκλεγμένος.