Δεν κρατιέται ο παικταράς του Παναθηναϊκού Μάικλ Εσιέν εν όψει του ντέρμπυ με τον Ολυμπιακό. Πώς και πώς περιμένει το παλληκάρι να φορέσει την πράσινη φανέλλα στο πρώτο του παιχνίδι στην Ελλάδα.
Κατ' αρχήν, δεν είναι ωραίο μια μεγάλη ομάδα, όπως ο Παναθηναϊκός να βρίσκεται συνεχώς και μονίμως σε θέση κατήγορου. Ακόμα και να δεχθείς ότι έχει δίκαιο σ' όλα όσα διαμαρτύρεται και καταγγέλλει, πάλι δεν ταιριάζει σε «ομάδα εξουσίας», όπως είναι ο Παναθηναϊκός να έχει αναλάβει ρόλο μόνιμου εισαγγελέα.
Δεν μπορώ να δεχθώ ότι ο Παναθηναϊκός δεν γνώριζε τι «αγόραζε» στην περίπτωση του πρώην παικταρά της Τσέλσυ και της Ρεάλ, του Μάικλ Εσιέν. Και του κάθε ποδοσφαιριστή που η ομάδα τον κάνει μεταγραφή.
Ο Μάρκος Σύλβας είναι, λένε, μέσα στους τρεις καλύτερους προπονητές της αγοράς, με ηλικία κάτω των 40. Μιλάμε για αγορά επειδή το ζήτημα είναι επιχειρηματικό. Κατ' εξοχήν επιχειρηματικό.
Ο Αλέξης πήγε παρέα με τον Αχμέτ στο γήπεδο να δουν το ματσάκι. Και πολύ είναι να το αποκαλώ ματσάκι, αυτό που παίχθηκε μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας. Ηταν ολίγο από μπάλλα ανάμεσα σε δυο ανύπαρκτες ομάδες.
Ο Ολυμπιακός θέλει να σπρώξει τον Μαζουακού. Πολύ καλώς κάνει. Και μπράβο στην ΠΑΕ αν καταφέρει να πιάσει τα λεφτά που ποντάρει με την παραχώρηση του αραπάκου.
Πού να το πεις! Κι αν το πεις ακόμα και σε άτομα με μυαλό σκνίπας, θα σε μπουγελώσουν. Και με το δίκαιο τους. Επειδή δεν λέγονται αυτά τα πράγματα. Με τίποτα.
Δεν υπάρχει εθνική ομάδα. Είναι μια ιστορία διαλυμένη. Δεν χρειάζεται να μας το πει ο κύριος Σκίμπε, ο νέος προπονητής. Ότι ανέλαβε μια ασταθή ομάδα, χωρίς ποιότητα. Το ξέρουμε. Και να σου πω κάτι, με την ευκαιρία.
Ποδοσφαιρική ημέρα σήμερα για την Ευρώπη. Σπουδαία παιχνίδια που ανοήτως τα λένε «φιλικά». Σα να υπονοούν ότι εκείνα που γίνονται για το πρωτάθλημα, το μουντιάλ και το Ευρω είναι... εχθρικά. Τρομοκρατικά. Πολεμικά.