Μια σκέτη ντροπή ήταν η Ελλάδα στο πρώτο ματς με την Κολομβία. Δεν κατάλαβα. Θα πω «Μπράβο» και «Ατυχία» σε μια ομάδα που ήξερε που βρισκότανε και με ποιον αντίπαλο έπαιζε; Όχι, ρε. Θα γράψω αυτό που είδα. Γιατί; Επειδή δεν είμαι καραγκιόζης. Επειδή δεν είμαι νούμερο.
Αφού η νίκη σε βάρος της Ακτής Ελεφαντοστού και η πρόκριση στους “16” στο μουντιάλ αντιμετωπίστηκε σαν εθνική επιτυχία. Αφού η Ελλάδα πέτυχε αυτό που δεν κατάφεραν τρεις ευρωπαϊκές χώρες που έχουν κατακτήσει μουντιάλ...
Αν, δηλαδή, δεν έβγαινε ο Κονέ να μπει στη θέση του ο Σάμαρης δεν θα έκανε το 1-0 η Ελλάδα; Δεν υπάρχουν “αν” στο ποδόσφαιρο. Μοιραίος θετικά για την Ελλάδα και ο τραυματισμός του Καρνέζη...
Βάζει το γκολ η Ελλάδα και πάει στους «16». Έχει ξαναγίνει αυτό; Μία ομάδα να προκρίνεται, να προχωράει στην επόμενη φάση με ένα γκολ μονάχα. Αυτά τα κάνει η Ελλάδα, καμμία άλλη ομάδα.
Καμμία σχέση αυτή η εθνική ομάδα που αντιμετώπισε στον πιο κρίσιμο αγώνα της Ιστορίας της στο μουντιάλ την Ακτή Ελεφαντοστού με την Ελλάδα στα παιχνίδια με Κολομβία και Ιαπωνία. Η μέρα με την νύχτα...
Να σου κάνω μια μεγάλη αποκάλυψη. Περισσότερο από το 92% των Ελλήνων θέλουν νίκη απόψε με την Ακτή. Και επειδή θέλουν τη νίκη περισσότεροι από το 61% του 92%, για αυτό ελπίζουν στη νίκη. Ξέρεις, κάπου συναντιέται η επιθυμία με την ελπίδα, και με την πίστη, την εμπιστοσύνη στην ομάδα σου.
Άλλη μια ματσάρα είδαμε στο μουντιάλ. Ματσάρα και χωρίς να παιχθεί ποδόσφαιρο! Μέχρι να μπει το γκολ της Ουρουγουάης, η Ιταλία, μακράν η καθηγήτρια της κλοπής αποτελέσματος στο γήπεδο, το κωλομπάρευε όσο την έπαιρνε.
Ο σερ ήθελε να γράψει για τη ζωή του. Πιθανότατα να μην το είχε σκεφθεί ο ίδιος και να τον παρακίνησαν. Δεν θα κάνεις τίποτα εσύ, του είπαν. Θα βάλουμε να δουλεύουν τα μαγνητόφωνα, εσύ μόνο θα μιλάς. Εύκολο.
Για σκέψου να είχαμε ομάδα. Για σκέψου. Ποτάμια, καταρράκτες έχουν γραφτεί πριν από το ματς του αιώνος, τον υπέρ πάντων αγώνα, την ιστορική αναμέτρηση της Ελλάδος με την Ακτή Ελεφαντοστού.
Εγώ ξέρω μια Ρίτα Μορένο. Πορτορικάνα σαν την Τζένιφερ Λόπεζ. Χορεύτρια και ηθοποιός που έκανε μια αξιοπρόσεκτη καριέρα στο Χόλυγουντ. Ποιος δεν την θυμάται σ’ εκείνο το συναρπαστικό μιούζικαλ πριν 50 χρόνια, το West Side Story, με τον Έλληνα Τζωρτζ Τσακίρη και την Νάταλι Γουντ.