Μεγάλη Δευτέρα σήμερα. Κι αύριο Μεγάλη Τρίτη. Έτσι πάει η δουλειά μέχρι την Κυριακή, το άγιον Πάσχα. Όχι σκέτο Πάσχα, ούτε θα πεις σκέτο ξύλο, είναι Τίμιο ξύλο.
Σήμερα είναι του αγίου Ακακίου. Άγιος άνθρωπος ήταν, αλλά όνομα και πράμα, που λέμε. Κακός, άκακος. Δένδρο Κακία δεν υπάρχει, υπάρχει η Γαζία, που τη λένε Ακακία.
Σήμερα θα τον λέγαμε αντιστασιακό. Ήταν και συνωμότης, συμμετείχε σε μυστικές ανατρεπτικές οργανώσεις, μέχρι που συνελήφθη και κατηγορήθηκε για απόπειρα δολοφονίας του Άγγλου βασιλιά.
Σήμερα γιορτάζει ο άγιος Αντύπας, το σωστό είναι Αντίπας. Μου κάθεται κάπως, ρε, παιδί μου, να λέει ο πιστός ''Είμαι χριστιανός.... '' και να μη ξέρει ότι κάθε χρόνο τέτοια ημέρα, είναι αφιερωμένη στη μνήμη του ιερομάρτυρα Αντίπα.
Κόψε φάτσα. Ποιος ροκάς να 'ναι αυτός; Δεν τον έχω ξαναδεί, μάλλον για κιθαρίστας φέρνει, αλλά δεν τον ξέρω. Μιλάμε για την πρώτη μούρη της Γαλλίας σήμερα.
Μισός αιώνας πέρασε. Ούτε που το πήραμε πρέφα. Τα παιδιά είναι εδώ. Πάντα. Τα τραγούδια τους δεν πάλιωσαν. Ποτέ. Είναι αιώνιοι. Αθάνατοι. Αξεπέραστοι. Χριστοί και Παναγίες. Βούδες και Μωάμεθ. ΟΙ Beatles. Οι θεοί.
Τι κάνουμε; Είμαστε κλεισμένοι μέσα, το χωνέψαμε, αντιλαμβανόμαστε τι ζημιά θα πάθουμε αν βγούμε έξω, αλλά το ζήτημα είναι πως τη βγάζουμε αραχτοί όλη μέρα. Και κάθε μέρα.
Ό,τι συμβαίνει δεν είναι καινούργιο. Πρωτοφανές. Έχει ξαναγίνει στο παρελθόν. Πιθανόν όχι μόνο μια φορά. Οι ''επιστροφές'' είναι το πρώτο μάθημα της Ιστορίας.