Έστειλαν, λέει, τελεσίγραφο οι δανειστές στην Ελλάδα. Ποιο είναι το πρόβλημα, δεν το καταλαβαίνω και μιλάω πολύ σοβαρά. Οι στιγμές, άλλωστε, δεν είναι για πλακίτσες και αστειάκια.
Όταν ο Αλέξης Τσίπρας απειλούσε τους δανειστές ότι «...εμείς θα παίζουμε το ζουρνά και αυτοί θα χορεύουν», ένα είχε στο μυαλό του. Τον ...πανικό που θα προκαλούσε στους εταίρους η πιθανότητα για ένα ελληνικό Γκρέξιτ.
Τώρα που αισθανθήκατε τι σημαίνει πίεση και πέρασαν οι πρώτες ώρες της έντασης από τη σύγκρουση με τη γερμανική Λοκομοτίβα, ελπίζω ότι προλάβατε να καταφύγετε στην αυτοκριτική, για να διαπιστώσετε επιτέλους τη χαλαρότητα και την αφέλεια με την οποία αντιμετωπίσατε τους Ευρωπαίους «φίλους» σας...
Σήμερα με ξύπνησε ο ταχυδρόμος: Ο Γιάννης Μπαρουφάκης μου έστειλε το εγχειρίδιο του "Θεωρία Παιγνίων", με προσωπική αφιέρωση παρακαλώ! Ο άνθρωπος είναι κορυφαίος, όχι σαν οικονομολόγος, ως αρχι-MASTER των...παιγνίων!
Αυτά είναι ανατριχιαστικά πράγματα. Τα βλέπεις και σε κάνουν πιο δυστυχισμένο αν έχεις λίγη σκέψη, όση σου απέμεινε. Γιατί αν σε στριμώχνει η κατάσταση στη γωνία και στη χώνουν από δεξιά και από αριστερά, δεν μπορείς να σκεφθείς κάτι άλλο παρά τα μπουνίδια που τρως.
Πληροφορίες για επαναπροσέγγιση κυβέρνησης - δανειστών στη βάση της πρότασης Γιούνκερ που απορρίφθηκε αρχικά, κυκλοφορούν από το πρωί. Λέγεται ότι ο πρωθυπουργός βρίσκεται σε συνεχή επαφή με κορυφαίους αξιωματούχους της Ευρωπαικής Ένωσης για την επανέναρξη του διαλόγου, χωρίς,όμως, την ακύρωση του δημοψηφίσματος.
Πώς θα πάμε, ρε, στο δημοψήφισμα χωρίς ντημπαίητ, δεν γίνεται αυτό. Όπως δεν γίνεται debate χωρίς τη συμμετοχή του πρωθυπουργού. Να, γιατί ο Σταύρος Θεοδωράκης ζήτησε δημόσια αναμέτρηση, μια λογομαχία με τον Αλέξη Τσίπρα.
Μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού είναι τα δημοψηφίσματα στην Ελλάδα, την κοιτίδα της Δημοκρατίας. Κι όλα αφιερωμένα στους βασιλιάδες. Τη μία τους έδιωχναν και την άλλη τους ξαναγύριζαν.