Δεν χρειάζεται μεγάλη φαντασία, συγγραφική και σεναριακή, για να στήσεις στη σκέψη σου το γελοίο σκηνικό από μια αληθινή ιστορία. Και τα πιο σοβαρά γεγονότα, αυτά που έγραψαν Ιστορία, που διαμόρφωσαν Ιστορία, έχουν την αστειότητά τους, τη γελοιότητά τους. Το σουρεαλισμό τους. Γιατί; Πρώτα το σκηνικό που λέγαμε.
Δεν υπάρχουν φωνές να ξεβρακώσουν τον Τσίπρα κι όλους τους... επανεκκινηστές του ανασχηματισμού. Άσε στην άκρη τους νεοδημοκράτες που κάνουν κριτική με πολυμεταχειρισμένες μπούρδες.
Είμαι υποχρεωμένος να ομολογήσω οτι προχθες έκλαψα. Με πήραν τα ζουμιά κατά την τελετή παράδοσης του υπουργείου παιδείας και θρησκευμάτων, από τον Φίνις στον άλλον περίεργο – με το καλό βιογραφικό είναι αλήθεια – με το μουστάκι του νταλικιέρη.
Ο Χίτλερ δεν κρατιότανε, ήθελε να βάλει μπροστά το “εβραϊκό ζήτημα”. Να τελειώσει τους Εβραίους. Ήξερε πολύ καλά τι έκανε και γιατί και πότε θα ξεκίναγε τον πόλεμο, ένας μ' όλους.
Κοντα στα δύο χρόνια υφυπουργός αθλητισμού ο Κοντονής, όσο άσχετος κι αν ήταν, που ήταν, με το χώρο, όλο και ψιλοτακίμιασε με κάποιους. Προέδρους ομάδων, ομοσπονδιάρχες, δημοσιογράφους και σία. Αυτοί, λοιπόν, οι «δικοί» του, που τον πιστεύουν, υποστηρίζουν σήμερα το το απίθανο.
Ξερά τα γεγονότα και όπως τα διαβάζει ο αποδυτηριάκιας. Δυστυχώς. Η Ιστορία κάποιες φορές κουβαλάει το ψέμα, ακόμα και την απάτη για χρόνια πολλά. Επειδή κάποιοι είτε γιατί είναι κολλημένοι όπως ένας οπαδός με την ομάδα του, είτε γιατί είναι δύσκολο να αντικρύσουν την αλήθεια.
Σε μία δημοσκόπηση, αυτή του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, το πιο ενδιαφέρον ίσως να μην είναι η διαφορά των 15 μονάδων ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ ούτε η διαφορά των 51,5 μονάδων (64 προς 12,5) στην παράσταση νίκης όσο άλλα στοιχεία της έρευνας, όπως:
Ήταν κομουνιστής. Δεν το ξέρουμε αυτό, ούτε πρόκειται να το μάθουμε, άλλωστε δεν έχει σημασία. Αυτό που αξίζει να σημειώσουμε, με την ευκαιρία της περίπτωσης του Ντούμπτσεκ, είναι ότι πολλοί, χιλιάδες δήλωσαν κομουνιστές κι έγιναν μέλη του κόμματος σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, μετά τον πόλεμο.
Ήρθε, τον...είδαν, και θα φύγει. Ο Σταύρος Θεοδωράκης. Τον έχασε η δημοσιογραφία και η τηλεόραση, δεν τον κέρδισε η πολιτική και η κομματική πιάτσα. Γιατί;
Αν ζούσε σήμερα ο Ελευθέριος Βενιζέλος και έκανε αυτά που έκανε, οι Συριζαίοι (και όχι μόνο αυτοί) θα τον είχαν πάρει στην πλάκα. Θα τον θεωρούσαν αφελή για τη δημοκρατικότητα του και μη ρεαλιστή για τη διπλωματικότητα του.