Είσαι ποδοσφαιριστής, διεθνής, μάλιστα μουντιαλικός, και σε ξευτυλίζει ο αντίπαλος που λέγεται Μέσι. Δύσκολα να μη σου φύγει ο τσαμπουκάς. Βρίσκεσαι απέναντι στο τσογλάνι...
Αυτή δεν είναι Βραζιλία. Μιλάει ο φιλοβραζιλιάνος αποδυτηριάκιας. Ναι, είμαι υπέρ της βραζιλιάνικης σχολής ποδοσφαίρου, όμως δεν επέτρεψα ποτέ των ποτών στον εαυτό μου να γίνω μια ξευτύλα. Μια θεούσα. Ένας πιστός βραζιλιανόπληκτος.
Κάποτε η Βραζιλία ήταν κορυφαία επειδή έδινε ζογκλερική, αλλά και πιο γρήγορη κίνηση στην μπάλλα από τον αντίπαλο. Από ένα σημείο και πέρα έδωσε και αυτή σημασία στην επαφή με το σώμα και την άμυνα.
Μας πλακώσανε οι μεταγραφές! Όχι, θα παίζανε ακόμα μουντιάλ οι δικοί σου, όταν πλέον βγήκε από τη μέση η εθνική ομάδα. Μεταγραφές, κύριε! Πουλάμε μεταγραφές, διότι αυτό θέλει ο λαός. Ο δικός μας λαός.
Κοζάριζα τον Αργεντίνο προπονητή στον πάγκο της Κολομβίας. Σκαμμένο πρόσωπο, ήρεμος, έμοιαζε σίγουρος για τις επιλογές του και τους παίκτες του. Καμμία σχέση με αυτόν τον ίδιο οκτώ χρόνια νωρίτερα στα γερμανικά γήπεδα.
Θα σου πω μια μαύρη αλήθεια. Σα σήμερα, 4 Ιουλίου, το 2004, η εθνική ομάδα έκανε την απόλυτη έκπληξη όλων των εποχών. Δεν το συζητάμε ότι η κατάκτηση του Ευρω είναι μια επιτυχία εντελώς, μα εντελώς απρόβλεπτη. Γιατί;
Όπως ήτανε γραφτό. Πέρασε η Γερμανία, μάλιστα με μία νίκη περήφανη, αφού δεν χρειάστηκε να προσπαθήσει ιδιαίτερα. Χωρίς να πασχίσει η Γερμανία, σε παιχνίδι που μακάρι να μη ξαναδούμε άλλο τόσο άσχημο στη συνέχεια του μουντιάλ.
Μας ξέχασε το μουντιάλ; Μήπως το ξεχάσαμε εμείς, μετά από ένα διήμερο νηστείας. Πλάκωσε και το σώου στην Ελλάδα, με τις διακοπές ρεύματος της ΔΕΗ. Αγώνας. Όλοι αγωνίζονται, ποδοσφαιριστές, συνδικαλιστές, πολιτικοί, κοσμικοί, ο καθένας στο παιχνίδι του.
Ο Αχιλλέας Μπέος που τον είχαν μπουζουριάσει στον Κορυδαλλό, όπως τον Ψωμιάδη και τον Τσακογιάννη, είχε ισχυριστεί ότι είμαι αθώος. Ναι, εγώ είμαι που μιλάω στις κασέτες, όμως οι κασέτες είναι προϊόν συρραφής. «Έπαιξαν» με τη φωνή μου και με παρουσιάζουν για εγκληματία.