Πέρυσι ο ΟΠΑΠ ήταν χορηγός στο πρωτάθλημα της σούπερ ληγκ με 8,5 εκ. ευρώ. Φέτος, ο αποκρατικοποιηθείς ΟΠΑΠ δίνει 6 εκ. ευρώ. Πολύ καλά λεφτά. Έκοψε μονάχα 2,5 εκ. από το πακέτο που πάει κατ' ευθείαν στη διοργανώτρια του πρωταθλήματος, όχι στις ΠΑΕ.
Δέκα χιλιάδες ευρώ είναι ο μισθός του Παναγιώτη -Τάκη για τους φίλους του– Ρουμελιώτη ως προέδρου του Δ.Σ. στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος, όπου τον διόρισε η κυβέρνηση. Ασήμαντο το ποσό.
Αλλεργία με τους διοικητές της Τράπεζας της Ελλάδος έχει πάθει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλιώς δεν εξηγείται το φαινόμενο να κατηγορεί τον Στουρνάρα για πολιτική παρέμβαση με τις επισημάνσεις του στην έκθεση του προς τη Βουλή.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απάτη. Κρατική απάτη. Λέω για τις συντάξεις, αυτό το... κοινωνικό αγαθό που «προσφέρει» το κράτος. Μιλάμε για τον απόλυτο φασισμό.
Αμάν, πια! Δεν αντέχω άλλα σάλια. Άλλες δηλώσεις. Να βρίζουν τους δανειστές. Ότι αυτοί φταίνε. Ότι είναι εχθροί της Ελλάδος. Πούστιδοι που κάνουν δύσκολη τη ζωή των Ελλήνων. Που δεν έχουν μπέσα. Που δεν μας φέρονται ισότιμα. Που δεν συμπάσχουν για το δράμα μας.
Αυτό είναι σκάνδαλο. Να υποβιβάζεται η ομάδα από το πρωτάθλημα της σούπερ ληγκ και η ανώνυμη εταιρεία της να διαλύεται, να πτωχεύει, με σκοπό να γλυτώσει κάποιες οικονομικές της υποχρεώσεις.
Για τη χρεοκοπία βεβαίως φταίει η Ελλάδα, δηλαδή οι Έλληνες. Φταίνε, βέβαια, και οι εταίροι μας. Η μεγαλύτερη ευθύνη ανήκει στους ίδιους τους Έλληνες, όμως δεν θα αγνοήσεις και τους δανειστές.
Τελικά, με λάθος συνομιλητές ο ΣΥΡΙΖΑ συζητά το μέλλον της Ελλάδος στην Ευρωπαική Ένωση. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι εκεί που γίνεται ουσιαστική διαπραγμάτευση είναι το εσωτερικό του κόμματος, που εμφανίζεται απόλυτα διχασμένο όσον αφορά τη κυβερνητική πρακτική σε βασικά θέματα.
Το σχέδιο για την επιβολή μέτρων σχετικά με τον περιορισμό στην κίνηση κεφαλαίων και τις τραπεζικές συναλλαγές υπάρχει στη διάθεση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος από το 2012. Είχε παραδοθεί στον Γ.Προβόπουλο όταν η πίεση στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ελλάδας ήταν τεράστια υπό το φόβο εξόδου από την ευρωζώνη.
Δεν θέλω να ρίξω ιδέες ούτε να εισάγω καινά δαιμόνια. Είναι βέβαιο, άλλωστε, ότι σύντομα θα αντιγράψουμε και σε αυτό άλλες χώρες. Μιλώ για τα φιλοδωρήματα ως μόνο τρόπο πληρωμής εργαζομένων, πρακτική αρκετά διαδεδομένη στις ΗΠΑ, τη Γερμανία και άλλες ευρωπαικές χώρες.