Για να εκπέμπει κανάλι τηλεόρασης ή ραδιοφωνικός σταθμός, χρειάζεται να αδειοδοτηθεί από το αρμόδιο όργανο, το «εσουρού», το εθνικό συμβούλιο ραδιοτηλεόρασης. Το ίδιο ίσχυε μέχρι χθες και στο ποδόσφαιρο. Η ΠΑΕ που δεν διέθετε φάκελο άξιο να αδειοδοτηθεί, υποβιβάζεται κατηγορία.
Δόθηκαν οι άδειες για τα κανάλια. Και ο αρμόδιος υπουργός Νίκος Παπάς… πανηγυρίζει. Για ποιο λόγο; Άγνωστο! Έγινε, λέει, η… αλλαγή! Ποια αλλαγή; Νοικοκυρεύτηκε, λέει, το τηλεοπτικό τοπίο. Περίεργα πράγματα.
Ξεκινάει από το μηδέν ο Ολυμπιακός. Να κτίσει καινούργια ομάδα αξιόμαχη και αξιόπιστη για να επανέλθει στην κατάκτηση του πρωταθλήματος. Και έχει στόχο τον Λάζαρο Χριστοδουλόπουλο; Δεν κολλάει.
Η κυβέρνηση Τσίπρα τα παίζει όλα με τον Μαρινάκη, τον οποίον τον ταυτίζει με τον Μητσοτάκη. Τα είπαμε. Και ο Μαρινάκης αποφάσισε να τοποθετηθεί δημόσια με προσωπική του δήλωση που είναι και ασύντακτη και ασαφής. Δεν είναι φοβερό;
Δεν θα μπορούσα ποτέ να ήμουν υπουργός. Γιατί θαρρώ πώς η ευθύνη είναι τόσο μεγάλη, τόσο βαρειά που δεν θα ένοιωθα καλά με τον εαυτό μου. Θα πάθαινα κρίσεις συνειδήσεως ακόμα κι αν έκανα καλά τη δουλειά μου.
Συγκλονιστικές δηλώσεις. Α-ΠΟ-ΚΑ-ΛΥ-ΠΤΙ-ΚΕΣ!!! Μην τυχόν και τις χάσατε. Όλες, η μία μετά την άλλη, παρουσιάζουν απίστευτο ενδιαφέρον. Τις ξεφορτώνω και, παρακαλώ, μην παρεξηγηθώ με τη σειρά που θα τις παραθέσω…
Πρόσεξε φάση που την τρώμε στη μάπα από τις φυλλάδες, κι αυτή η ιστορία ξεκίνησε μετά τον πόλεμο. Περισσότερο από 70 χρόνια. Παραμονές του παιχνιδιού γράφουν τα άντερά τους. Θα τους νικήσουμε, θα τους ξεσκίσουμε, δεν θα τους αφήσουμε τίποτα επάνω τους.
Σκέπτομαι το τι γράφτηκε για την «επιστροφή», λέει, του Μιραλάς στον Ολυμπιακό. Κι αν κρατήσει τον Βέλγο η αγγλική ομάδα που έχει τα δικαιώματα του, αυτή θα ‘ναι μια άλλη... «επιστροφή». Όχι και με τυμπανοκρουσίες με τυμπανιστές σχολής και με χρυσά κουμπιά στο σακάκι.
Ξαφνικά, λες και κάποιος έδωσε το σύνθημα, πλάκωσε η… δημοσιογραφική κριτική σε βάρος του Μελισσανίδη προσωπικά. Για ποιο λόγο; Επειδή στο ματσάκι της ΑΕΚ με τον Λεβαδειακό ο Μελισσανίδης θυμήθηκε τη μπούκα του οπλοφόρου Ιβάν Σαββίδη, στη διάρκεια του παιχνιδιού της ΑΕΚ με τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα. Και την χαρακτήρισε αλά Μάου- Μάου.
Συνέβη κι αυτό. Τουλάχιστον, σε μένα προσωπικά συνέβη. Σάββατο βράδυ τυχαίως κι όχι σκοπίμως, στην ανοικτή τηλεόραση του σαλονιού, πέφτω στον Λάκη Λαζόπουλο των Δέκα Μικρών Μήτσων. Κοντοστάθηκα από περιέργεια, πήρα θέση στην πολυθρόνα από περιέργεια, όχι πώς σαν κανονικός άνθρωπος δεν κάνω κρα να ευθυμήσω. Κάνω και παρακάνω. Το ‘χουμε ανάγκη το αστείο. Το γέλιο. Να ξεφύγουμε, ρε αδελφέ.