Βγήκε η κυρία δημοσίως και επισήμως και παραδέχθηκε ότι για τέσσερα χρόνια είχε σχέση σεξουαλική με συμπαίκτη στην εθνική ομάδα του άνδρα της. Είχε προηγηθεί υποκλοπή τηλεφωνική από συνομιλία των δύο εραστών. Να, το κόλπο!
Την είδα για πρώτη φορά στην ταινία που πήρε το Όσκαρ, το 2013, το «Οδηγός Αισιοδοξίας» με τον Μπράντλυ Κούπερ και τον Ρόμπερ ντε Νίρο. Το αστέρι. Ταλεντάρα. Φρέσκο πράμα στο Χόλυγουντ, όλα τα ατού που χρειάζεται μια γυναικα ηθοποιός για να γίνει επιτόπου σταρ.
Παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου στο Πεκίνο. Ζωντανή μετάδοση από την κρατική τηλεόραση. Στο μικρόφωνο ο επαγγελματίας. Ο ειδικός. Ο δημοσιογράφος που κάνει αυτή τη δουλειά 30 και 40 χρόνια. Όχι κάποιος τυχαίος.
Είναι απίστευτο, πως προβάρει τις κινήσεις του για να βγει να μιλήσει. Είναι απίστευτο πόσο νούμερο και ψώνιο μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος όταν πιστεύει ότι δεν τον βλέπουν...
Τίποτα περισσότερο δεν έκανε η συμμορία από το να ικανοποιεί τα γούστα, τις ανάγκες της πελατείας. Πάει ο άλλος στη Μύκονο, ο χαρτωμένος, ο τσεπωμένος, που είναι και γαμώ τους επώνυμους.
Όταν έσκασε μύτη στην πιάτσα ο αποδυτηριάκιας, το Νοέμβριο του 1982, κάποιοι σοκαρίστηκαν. Δικαιολογημένα, από μία άποψη. Ασυνήθιστοι να διαβάζουν σε τυπωμένο χαρτί εφημερίδας γλώσσα, όπως έλεγαν αλανιάρικη, τολμηρή, χυδαία, ωμή.
Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών», τα είπες όλα με τη μία. Δεν έχει βήματα, είναι χορός ιερατικός, με εσωτερική ένταση και νόημα που ο χορευτής οφείλει να γνωρίζει και να σέβεται.
Διαβάζω ένα σχόλιο-ποταμός πασίγνωστου δημοσιογράφου σε μεγάλη εφημερίδα που ξεβρακώνει τον Τσίπρα. Έχει πέρα για πέρα δίκαιο σ' ό, τι υποστηρίζει ο επαγγελματίας, και του συστήματος, γραφιάς.