Μας ζαλίσανε τον έρωτα με το κοσμοϊστορικό γεγονός. Με το ρεκόρ που έσπασε η ΠΑΕ Ολυμπιακός επί προεδρίας Βαγγέλη Μαρινάκη. Έφθασε τα 18.562 εισιτήρια διαρκείας. Το προηγούμενο... ρεκόρ ήταν 18.250 διαρκείας, από τη σαιζόν 2006-07, επί Κόκκαλη.
Υπάρχουν κάποιες λεπτομέρειες που χρόνια τις πιπιλάνε ένα σωρό άσχετοι στο ποδόσφαιρο και δηλητηριάζουν τη σχέση του κόσμου με την ομάδα τους. Ναι, είναι «λεπτομέρειες» και γι' αυτό περνάνε στο ντούκου, όμως τη ζημιά την κάνουν.
Θα προκριθεί, τελικά, ο Παναθηναϊκός στους ομίλους του γιουρόπα ληγκ. Είναι σεβαστό το ποσό που θα βάλει στο ταμείο της ΠΑΕ, άρα η νίκη στη ρεβάνς της Λεωφόρου επί αυτής της Καμπάλα είναι... υποχρεωτική. Μιλάμε, όμως, για ποδόσφαιρο, όπου τίποτα δεν είναι σίγουρο.
Είδαμε και τον Παναθηναϊκό στο Αγρίνιο. Μετά την ΑΕΚ, τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό στα παιχνίδια της πρεμιέρας του πρωταθλήματος. Λέω για τις τέσσερις ομάδες που θεωρητικά ξεκίνησαν με στόχο να ανταγωνιστούν μεταξύ τους στην κορυφή της βαθμολογίας.
Μετά από έξι μήνες απραξίας ο γνωστός μας Μίτσελ βρήκε ομάδα, την γαλλική Μαρσέιγ. Να μπούμε κατ' ευθείαν στο θέμα. Και όπως πάντα η κουβέντα θα είναι σοβαρή, μακρυά, από κρυάδες και ζεστούρες, συμπάθειες και αντιπάθειες προς το πρόσωπο του Ισπανού πρώην προπονητή του Ολυμπιακού.
Καμμία ψυχραιμία σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό και η κόντρα τους δεν έχει σταματημό. Και ο Αλαφούζος, και ο Μαρινάκης το παρατραβάνε. Επειδή και οι δύο πασχίζουν για το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Δεν το συζητάμε ότι η ΑΕΚ είναι πλήρης. Κι όχι μόνον αυτό. Έχει πλέον παικτικό υλικό επιπέδου για πρωταθλητισμό διαρκείας, όχι για κάποιους μήνες. Δεν φθάνει αυτό!
Δεν θα πανηγυρίσει ο σοβαρός γάβρος επειδή η ομαδάρα στο Καραϊσκάκη μέσα πήρε το πανιωνάκι. Όχι, ρε. Άσε τους άλλους που πάνε στο γήπεδο και χοροπηδάνε σαν τους ινδιάνους, ακόμα κι αν η ομάδα θα χάσει.
Δεν είμαι αρειανός. Ούτε το παίζω αρειανός. Να μη σου πω ότι δεν υπάρχει κανένας Άρης. Κανένας ΠΑΟΚ, κανένας Ολυμπιακός, κανένας Παναθηναϊκός. Όλες οι ομάδες είναι κομμάτια του πρωταθλήματος.
«Δεν χάνονται αυτά τα γκολ», είναι μια συνηθισμένη και πολυμεταχειρισμένη… αγανάκτηση της εξέδρας. Βλέπει ο άλλος το σίγουρο, το πανσίγουρο γκολ, αυτό που δεν μπορεί να έχει άλλη κατάληξη, κι όμως ο παίκτης το χάνει.