ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΓΚΑΓΚΣΤΕΡ

Στην ταινία Bugsy τον Εβραίο μαφιόζο Μπέντζαμιν «Μπάγκσυ» Σίγκελ τον έπαιξε ο γόης Ουώρεν Μπήτυ. Φέρνει στα μέτρα του ο σινεμάς κάθε ιστορία αληθινή, όμως δεν χρειάστηκε οι σεναριογράφοι να το παρατραβήξουν με τον Σίγκελ, ο τύπος ήταν πράγματι αστέρι του υποκόσμου. Ο πρώτος γκάγκστερ που έγινε διάσημος, και τα μήντια τον έπαιξαν λες ήταν άνθρωπος της showbiz. Γυναικάς, καλοντυμένος, με φωτογένεια, ένας χαρισματικός μάγκας, η μοίρα του οποίου επιβεβαίωσε τον κανόνα. Μόλις στα 41 του δολοφονήθηκε από «δικούς» του, από την «οικογένειά» του.

ΤΟ ΠΙΟ ΤΡΕΛΟ ΝΑ ΓΙΝΕΙ, ΘΑ... ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ

Είμαι με την Βραζιλία. Ιδεολογικά, το ξεκαθαρίζω. Συναισθηματικά, όχι τζογαδόρικα. Φιλοβραζιλιάνος είμαι από κούνια, διότι εκφράζει το φυσικό, το αλανιάρικο, το μπαλαδόρικο ποδόσφαιρο. Να πα' να γαμηθεί η Βραζιλία κι όλο της το σόι αν δεν είναι Βραζιλία. Την συχάθηκα στο μουντιάλ του 1974 με το άτεχνο και ωμό στη σκληρότητα της ποδόσφαιρο.
 

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΠΕΣΑ Η ΜΠΑΛΑ

Δεν είμαστε οι μαλάκες της παρέας να περιμένουμε ποδόσφαιρο της προκοπής και παιχνίδια συναρπαστικά και αλησμόνητα στο μουντιάλ. Επόμενο είναι να φάμε στη μάπα το κάγκελο όταν στους «32» κυκλοφορούν και μαντολάτα. Ομάδες για λύπηση. Φουκαριάρες. Κάτι Νιγηρίες και Σαουδικές Αραβίες. Περού και Μαρόκα. Ακόμα και φιρμάτες ομάδες, τα βαρειά ονόματα, τα φαβορί και τα αουτσάιντερ, είναι για κλωτσές. Κάτι Γαλλίες και Αργεντινές.

ΤΙΣ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ ΨΑΝΟΥΜΕ

Ο αθάνατος Κύπριος γκούρου έλεγε: “Ποντάρω το ματς που έχει καλή απόδοση”. Δηλαδή; Γιατί να παίξω “άσσο” π.χ. το Ολυμπιακός- Κέρκυρα, όταν θα μου δώσει ψίχουλα; Γιατί να ρισκάρω το κεφάλαιο μου στην περίπτωση που κάτσει η στραβή; Τέλος πάντων, όχι στο στοίχημα χωρίς υψηλά κέρδη.