ΤΟ ΖΕΣΤΟ ΜΟΛΥΒΙ ΑΠΟ ΤΗ ΣΦΑΙΡΑ (β μερος)

Την περασμένη εβδομάδα έπαιξε το θέμα Παλαιοκρασσά. Και βγήκε φούσκα. Δεν λέω ότι δεν είναι σωστά όσα κατήγγειλε ο παραιτηθείς πρόεδρος της ΔΕΗ. Ούτε λέω ότι κι αυτός, ο Παλαιοκρασσάς εμπορεύθηκε το προϊόν Σκάνδαλο. Λέω ότι ο καθένας, από τον τελευταίο λούστρο μέχρι τον πρωθυπουργό, χωρίς σοβαρότητα, χωρίς υπευθυνότητα παίζουν στο έργο Σκάνδαλο.

ΤΟ ΖΕΣΤΟ ΜΟΛΥΒΙ ΑΠΟ ΤΗ ΣΦΑΙΡΑ (Α μερος)

Την τρώει στον σβέρκο κι έτσι γονατιστός που είναι με τα χέρια πίσω δεμένα, χαλαρώνει, ήρεμα και κλάπ αποχωρεί από τούτο τον μάταιο κόσμο… Δεν του την χώνουν στο δόξα πατρί, στο κρανίο, ούτε τον βλέπει τον εκτελεστή του που βρίσκεται από πίσω του και, παρακαλώ, ο εκτελεστής φοράει άσπρα γάντια… Σύγχρονα πράματα. Πολιτισμένα.
 

ΤΟΝ ΕΧΩ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΤΟΝ ΔΙΑ

Μιλάει ο αποδυτηριάκιας. Ποιος άλλος; Ο δάσκαλος του Σωκράτους. Ο δάσκαλος του μεγαλύτερου σοφού. Ναι, κύριε. Αυτός, ο Σωκράτης είναι ο μεγαλύτερος σοφός. Εγώ απλά είχα την τιμή να υπάρξω δάσκαλός του, δηλαδή να του ανοίξω κάποιες πόρτες και παράθυρα για να δει και φως που δεν είδα εγώ… Το ότι αυτός είναι, όχι ήταν, μαθητής μου δεν σημαίνει ότι εγώ γνωρίζω περισσότερα.

ΤΑ ΦΡΑΓΚΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ

«Μου αρέσει να νικιέται η εξουσία από τον επαναστάτη». Έτσι είπε κάποιος σούπερ επώνυμος, που σαν καλλιτέχνης ή, πολιτικός, πουλάει ο άνθρωπος το παραμύθι του. Μην πούμε ποιος ακριβώς το είπε, ειλικρινά δεν έχει σημασία.
 

ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΛΕΓΑΝ ΚΑΦΡΟΥΣ

Πριν από ενάμισυ περίπου αιώνα ένα λευκό αγοράκι πιάνει στα χέρια του ένα γυαλιστερό πετραδάκι, ένα χαλίκι που έλαμπε… Έπαιζε στο χωράφι ο πιτσιρικάς και δεν ήξερε βέβαια, ούτε και ο πατέρας του, όταν του έδειξε, τι ήταν ακριβώς αυτό που είδε χωμένο στο χώμα… Ήταν ένα διαμάντι κοντά στα 21 καράτια βάρος, δηλαδή περίπου τέσσερα γραμμάρια του κιλού…

ΚΑΤ’ ΕΥΘΕΙΑΝ ΣΤΟ ΣΟΥΒΛΙΣΜΕΝΟ

Αυτό το Πάσχα το διέπραξε ο φίλος μου, ο παληόφιλος ο Δαμιανός. Τόσα χρόνια, και κάθε χρόνο το έλεγε, αλλά δεν το έκανε. Αυτή τη φορά τους την έκανε τη ζημιά… Φοβερά πράγματα. Είναι θεσμός στην παρέα κάθε Πάσχα να ψήνονται δυο αρνιά στο σπίτι του Δαμιανού, κάπου έξω από την Αθήνα, κοντά στο μισάωρο με το αυτοκίνητο.

ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΣ

Πάσχα, λοιπόν. Πάσχα Ελλήνων, που λένε, όπως άλλοι θα λένε πάσχα τούρκων, κογκολέζων, αυστραλών, δανών, μαυριτανών, όσοι είναι χριστιανοί έχουν το πάσχα τους, τέλος πάντων. Αν δεν είσαι χριστιανός θα είσαι κάτι άλλο. Δεν μπορεί να μην είσαι τίποτα. Κάτι θα είσαι. Κάτι πρέπει να είσαι.

ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΘΕΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ

Δεν υπάρχει καμμιά ανάσταση. Αυτό λέει ο αποδυτηριάκιας. Ποια ανάσταση; Για να υπάρξει ανάσταση πρέπει να έχει προηγηθεί θάνατος. Για μένα, όμως, δεν υπάρχει θάνατος. Και πώς να υπάρχει θάνατος, αφού δεν υπάρχει ζωή. Όλα αυτά είναι παραμύθια. Η ζωή, ο θάνατος, η ανάσταση, ο παράδεισος, η κόλαση. Παραμύθια.

ΠΑΙΚΤΑΡΑΣ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ

Πάσχα. Δηλαδή; Ανάσταση. Αυτό είναι το Πάσχα. Η ανάσταση. Η Ανάσταση του Ιησού Χριστού. Πάσχα είναι η γιορτή της ανάστασης. Αυτός είναι ο άνθρωπος. Όλα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει. Όλα τα κάνει λειτουργία. Είτε είναι ζωή, είτε θάνατος. Είτε είσοδος του θέρους, είτε τέλος του έτους, είτε η αρχή των βροχών, των καλλιεργειών. Όλα παίζουν.

ΚΡΑΣΙ ΤΟΥΣ ΚΕΡΑΣΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ

Μυστικός Δείπνος. Ψοφάω για μυστικότητες. Και για δείπνα. Κι όταν το έχεις το έργο σ’ ένα πακέτο…, Μυστικός Δείπνος, σου λέει…, τότε το πράμα ενέχει τελετουργικότητα. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για το τελευταίο δείπνο του Ιησού Χριστού με τους 12 μαθητές του…